is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet aanging, Mademoiselle om een reden, die geheel buiten haar schuld lag, naar Weenen terug te zenden. Van den anderen kant mocht het natuurlijk ook niet meer voorkomen, dat zij 's nachts slaapwandelend door de kamers liep en den kinderen een doodschrik op het lijf joeg. „Als zij het zelf geweten heeft, was het haar plicht geweest ons te waarschuwen," meende Georg. „Arme Mademoiselle," zuchtte Maria, „zij zal nergens aangenomen worden als zij dat tevoren vertelt." George dacht na. „Nu, ik zal morgen met haar praten." Uit zijn stem was te hooren, dat hij tegen dit onderhoud nogal opzag. „Wat is slaapwandelen in het Fransch?" vroeg hij nog, alvorens hij zich omdraaide.

Mademoiselle zag er den volgenden morgen nog bleeker dan anders uit; zij moest zich bewust geworden zijn van het gebeurde van den afgeloopen nacht. „Ik dacht, dat het voorbij was: ik heb er jaren lang geen last meer van gehad," bekende ze snikkend; toen Georg zich met haar alleen in de bibliotheek bevond. „Ik weet zelf niet waarom het nu ineens weer begonnen is! Misschien komt het door de nieuwe indrukken en door de inspanning van de eerste maand. U moet niet denken, dat er eenig gevaar bij is! Ik zou de kinderen nooit iets doen - daar is u toch niet bang voor ?!" - „Neen-neen," zei George, rood van verlegenheid, „maar ze zouden kunnen schrikken, en mijn vrouw zou ook altijd ongerust over u zijn; het zou haar op den duur nerveus maken."

Mademoiselle beet zich wanhopig op de lippen. „De kinderen hebben toch niets gemerkt... ?" vroeg ze. - „Neen, de kinderen niet," loog Georg uit medelijden, „maar ze zouden op het laatst wel iets moeten gaan merken... Kunnen we er niets tegen doen?" Hij had wel eens gehoord van: een kom water voor het bed plaatsen, of er een natten handdoek neerleggen, maar het scheen hem kwetsend voor Mademoiselle om zulke volksmiddeltjes te opperen. Gelukkig wist zij zelf een oplossing. „Doet u eiken avond wat u vannacht gedaan hebt," zei ze met gebukt hoofd. „Sluit u mijn deur af." - „Maar dan blijft er nog het open venster," aarzelde hij. Om haar lippen verscheen bijna iets als een geringschattende glimlach. „O, het venster. Nu, als ik dan zoo dom zou zijn om uit dat venster te klimmen, verdiende ik ook niet, dat het goed met me afliep."

„Voelt u zich hier bij ons dan nog niet op uw gemak?" vroeg Maria haar later op den dag. Mademoiselle kon niet dadelijk antwoorden; zij wilde juist graag zeggen, dat zij nog nooit ergens zoo liefderijk was opgenomen als hier, maar haar trots stond haar daarbij in den weg; zij kon er ook in dit oogenblik nog niet toe