is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen de gansche droefheid van haar verleden te onthullen. „Ik denk dat het om Stephan is," veronderstelde ze tenslotte. „Hij is altijd zoo wild en ondoordacht. Ik droom soms, dat hem iets overkomt. Ik geloof, dat ik dan opsta om te gaan zien of hij wel in zijn bed ligt." Maria keek haar met verschrikt nadenkende oogen aan en knikte...

Het bleek niet noodig den kinderen te zeggen, dat zij moesten zwijgen. Rudi en Liesbeth begrepen intuïtief, dat er met Mademoiselle iets pijnlijks aan de hand was waarover men niet spreken mocht. Zij beiden prentten Stephan in, dat ook hij zijn moncf moest houden. Dat Mademoiselle 's nachts trouwens heelemaal niet aan de deur was geweest - dat had Liesbeth zich maar verbeeld. Stephan hoorde zwijgend toe. Hij was gerust sedert vader ingegrepen had; hij vergat alles spoedig weer. Maar toen hij dezen zomer de mazelen kreeg, en Mademoiselle mama aanbood om 's nachts bij hem te slapen en er voor op te passen, dat hij zich niet blootwoelde, vluchtte hij in doodsangst bij Maria.

Mademoiselle staarde hem aan - toen draaide zij zich af, om de tranen te verbergen, die haar in de oogen schoten. De kinderen hadden dus toch iets gemerkt, dien eenen nacht. Hoe graag zou zij Stephan zeggen, dat hij nu niet bang meer voor haar behoefde te zijn. Tegelijk met het voorjaar was ook haar nerveuze tijd voorbijgegaan; haar kamerdeur werd allang niet meer afgesloten.

Was Stephan de lieveling van zijn moeder, van Mademoiselle en eigenlijk van alle vrouwen op het kasteel - Rudi bezat het hart van zijn vader. Georg drukte hem de kleinste maat sabel in de hand en onderwees hem in voltes en passades en de vier vuisthoudingen. Hij legde hem de samenstelling van een armeecorps uit en waarom ruiterij alleen in het offensief te gebruiken is. Hij vertelde hem van den dreigenden Boerenoorlog en hoe Kitchener's troepen over de lijken van tienduizenden derwischen Karthoem hadden bevrijd. Terwille van Rudi diepte Georg uit zijn koffer zijn „Grundzüge der Taktik" van de kadettenschool op en liet zijn jongen met looden soldaten phalanxen en kohorten opstellen en ook de moderne tirailleurslinie, waarachter de colonnes in diepte-opstelling; hij wees hem waar hij zijn batterijen moest plaatsen. Een droom ontwaakte in Georg, die niet meer in vervulling kon gaan: nog eens samen met zijn zoon in bivak te liggen. Wat waren dit nog voor romantische krijgsgedachten in hem? Tien jaar geleden, toen hij den dienst verliet en hier op Maria-Licht zijn akkers kwam bebouwen, verlangde hij voor zijn land, voor zichzelf en voor de gansche