is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reeds zeker van was, haar man niet meer levend te zullen terugzien. Ze haastte zich tot ze geen adem meer kreeg - waarom eigenlijk nog? Het noodlot, dat van dag tot dag, onder ieders oogen en toch nauwelijks opgemerkt, naderbij was gekomen, had zich nu voltrokken. Tom en een paar knechts begaven zich op weg om Krone te zoeken; Eisengruber sprak zijn vrees uit, dat hij gevallen en misschien met een verstuikten voet (hij zei niet- dïonkenï ingesneeuwd kon zijn; hij verweet Anna, dat zij niet reeds in den nacht hulp was komen halen.

. »Hii *s *°? va.ak laat naar huis gekomen," verweerde Anna Zich mat. „Misschien is hij ook wel in de herberg blijven slapen." .... lsengruber keek zijn vrouw aan. Wien probeerde Anna eigenlijk iets wijs te maken: hun of zichzelf?

Tom en de zijnen baanden zich langs verschillende paden een weg door het bosch, maar het was hopeloos zoeken in deze sneeuw van een voet hoogte; men kon over den vermiste heenstappen zonder er iets van te vermoeden. Aan hun nasporingen kwam echter een plotseling einde, toen uit de richting van Seeïrchen een paar mannen met een baar naderden, waarop, toegedekt met zijn eigen koetsiersjas, Krone's overblijfselen lagen.

lom was de eemge onder deze groote sterke boerenjongens, die de jas een weinig durfde optillen. Hij liet ze dadelijk weer \ allen en had even moeite om zijn gedachten weer te verzamelen. Na kort overleg werd besloten, dat hij vooruit zou gaan om Anna voor te bereiden, voor zoover dit mogelijk was. De anderen zouden met de baar ietwat achterblijven.

J** hll ^et kasteel kwam Toni den majoor tegen, die zelf zijn paard gezadeld had en haastig uitgereden was. Georg verordon-

/ °nder Seen beding het kasteel binnen mocht; cÏÏic* J°f weer naar Seekirchen, om daar onverwijld te worden gekist zonder dat de weduwe het had gezien. Daarop reed hijzelf Cf^êlnaar kasteel terug om Anna voorzichtig op de hoogte te brengen, ook van den maatregel, dien hij in haar belang

vnr,rnc.meef te moeten nemen. Voor de rest was het thans zijn

I° fea7ste Zuf% tC verhoeden> dat Maria en de kinderen tot in details de waarheid omtrent dit ongeluk zouden vernemen.

Wat was dit voor een wmterl De kinderen waren door deze

offer w catastroP ' waarvan hun goede vriend Krone als slachtoffer was gevallen, met afgrijzen geslagen.

Gelukkig hield Anna zich wonderlijk moedig. Niemand kon

heerSÖ nnïgfl,peG; dacht' dat ef °P al de2e zclfbe-

neersching nog een noodlottige reactie zou volgen. Maar deed