is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zooals eens Mademoiselle, zag ook Paul von Brandt er met verwondering bij toe hoe de kinderen buiten hun paarden bestegen; een glimlach verscheen even op zijn gelaat toen Angélique, merkbaar met de bedoeling om hem te overbluffen, in den zadel sprong zonder van den stijgbeugel gebruik te maken. In herinnering aan dien indruk, noemde hij haar van dezen eersten dag af met voorliefde „Kozak" - een ironische eeretitel, dien Angélique zich met voorgewende onverschilligheid liet welgevallen.

Thuis kon Georg het niet laten om tegenover Maria dadelijk zijn ingenomenheid met den zoojuist aangekomene te uiten. Hij moest het vandaag nog aan Otto schrijven hoe goed zijn neef

hem bevallen was.

Na enkele dagen bekoelde zijn aanvankelijke geestdrift een weinig. Hij was teleurgesteld doordat von Brandt zich niet liet overhalen om 's ochtends mee uit te rijden en met hem over von Tirpitz en diens vlootplannen te spreken, over de Groot-Servische beweging, die een groeiende bedreiging voor de monarchie vormde, over de anarchie in Rusland sedert den verloren oorlog tegen de Japanners. Als de kinderen nog vacantie hadden, had hun leeraar het toch ook! Maar von Brandt scheen juist van die laatste vacantiedagen nog te willen profiteeren door zich geheel

aan zijn studie te wijden. _

Eén keer maakte hij in de schemering een wandeling met Kudi, en deze zei daarna tegen Liesbeth: „Ik wou, dat ik op de kadetten-

school zoo'n leeraar kreeg!" .

Den jongen leeraar zijnerzijds speet het ook, Rudi niet ais discipel te krijgen: hij geloofde, dat er ondanks het leeftijdsverschil tusschen hen al iets als vriendschap mogelijk zou zijn geweest, eerder dan met den majoor, die van het slag van zijn vader was, verstard in zijn officiersdenkbeelden en de wereld geheel door den bril zijner generatie bekijkend.

Uit eigen beweging voldeed Paul von Brandt aan lvucli s heimelijken wensch om hem mede uitgeleide naar het station te doen. Bij het eigenlijke familie-afscheid wilde hij zich nog discreet afzijdig houden, maar Stephan kwam op hem toegeloopen met de vraag, of hij hem wilde optillen. Hij kon dit niet weigeren, en zoo was het dan ineens toch alsof hij al zoo'n beetje bij de

familie behoorde. ...

Stephan moest maar steeds naar Rudi s kadettenuniform kijken, die in Klagenfurt bij den militairen kleermaker was besteld. Liesbeth schreide, en Rudi trachtte haar te troosten: „Met de kerstvacantie kom ik immers al weer thuis, zusje!