is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hadden Mariedl, die zoo achter hem aan was, nog in het goede gemeend te moeten waarschuwen, maar Mariedl had het allemaal niets meer kunnen schelen; zij was met open oogen haar verderf tegemoet geloopen. En ziedaar, voor dien moed was zij beloond geworden. Haar goede raadgeefsters lachten zuurzoet en zeiden onder elkaar, dat zij met Ignaz nog veel beleven zoul

Hoe het ook zij: thans werd op het versierde erf achter de boerderij bruiloft gehouden. Ignaz had al zijn kennissen uit Seekirchen uitgenoodigd, en daar hij het gansche dorp kende, ontbrak het niet aan gasten, die zich aan 's majoors bier en wijn te goed deden, aan Anna's bruiloftstaart en aan de worsten en pannekoeken, waarop Magdalena Eisengruber tracteerde. Brandl, de dorpsvedelaar, en Suffheini, die z'n vertering in de herbergen met harmonicamuziek betalen mocht, zorgden ervoor, dat er gedanst kon worden. In de schemering, toen de lampions waren aangestoken, begon de pret pas goed. Mariedl, rood van opwinding, zwierde nog dapper mee, hoewel het haar reeds was aan te zien, dat zij moeder ging worden. Alle meiden vochten er natuurlijk om, met den bruidegom een dans te doen, maar zij hield voortdurend een oog in het zeil, en om haar dezen dag niet te vergallen, verdeelde Ignaz zijn gunsten zonder voorkeur.

Of was hij soms bang voor haar... ?

Uit het kasteel kwam men naar het bal-champètre kijken; zelis meneer von Brandt had niet aan de verleiding van dezen lauwen Meiavond vol bloesemgeuren kunnen weerstand bieden. Onder het toekijken bekroop de meisjes de lust om mee te doen, maar er was niemand, die hen voor een dans durfde vragen. Ja, toch. Toni Eisengruber, die na zijn langen militairen diensttijd naar huis was teruggekeerd, las in hun oogen misschien wel den heimelijken wensch en had den moed om naar voren te treden en terwijl allen lachten en in de handen klapten, een buiging voor Lièsbeth te maken. En toen hij zonder aarzeling werd aanvaard, sprong Ignaz achter zijn citer overeind en kwam op Angelique afgestormd. Suffheini zette een polka in; de paren dwarrelden

Met haar oogen meneer von Brandt zoekend, zag Liesbeth den ouden Eisengruber staan en las van zijn doorgroefd gelaat den trots op zijn eindelijk bij hem teruggekeerden zoon. Toen zij den grijzen boer toeknikte, spleet zijn schrale mond uiteen tot een

wat verlegen lach. .....

Misschien kwam het wel door den oude, dat zij zich inee gedrongen voelde om enkele woorden tot haar cavalier te richten.