is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bezonnen woord geweest; tenslotte had Arnim hem niet zoozeer lafheid willen verwijten dan wel lucht willen geven aan zijn ergernis en teleurstelling erover, dat de ander zich niet aan de regels van het spel hield. Arnim was, zooals zij allen, wat overspannen door de vele emoties en het tekort aan slaap; bovendien was hij juist den vorigen avond nog verliefd geworden ook, maar dat kon de ander nu weer niet weten - kort en goed; deze was langzaam teruggereden en had zijn naam genoemd: graaf Schanzdorn. Zoo dreigde uit het spel dan toch nog ernst te worden: na het einde der manoeuvres zouden zij elkaar op een nog nader te bestemmen plaats treffen. Schanzdorn lag in Bohemen in garnizoen; zij moesten elkaar een vollen dag tegemoet reizen. Arnim had aan de beleedigde partij de keuze der wapens moeten overlaten, en deze partij bleek zich op pistool het zekerst te voelen, tot schrik van Arnim, die, zooals Liesbeth zeker wel wist, een uitmuntend schermer was, doch slechts een matig schutter. Natuurlijk had hij Rudi gevraagd, hem te willen secondeeren; de tweede secondant was een jong Weensch luitenant, Poldi von Brauswetter. Rudi schreef dit alles onder strikte geheimhouding; hij nam aan, dat zij wel begreep: waarom.

Met trillende vingers vouwde Liesbeth den brief dicht. Zij trachtte te bedenken wat zij zoometeen aan tafel verzinnen kon wanneer papa haar naar Rudi vragen zou, maar haar gedachten waren als in een draaikolk geraakt. Alles dreef er haar toe, onmiddellijk aan Arnim's ouders te schrijven, papa te hulp te roepen, of misschien meneer von Brandt... Het was onmogelijk; ze wist het. Maar wat dan?l Ze hoorde iemand komen en vluchtte met den brief in haar kamer. Toen ze voor het eten geroepen werd, had ze overlegd wat ze aan tafel zeggen zou. Het viel slechts op, dat zij bijna niets binnen kreeg...

Uit Rudi's volgenden brief merkte zij duidelijk, dat het hem speet, haar over de aangelegenheid geschreven te hebben: hij bezwoer haar nogmaals er met niemand verder over te spreken en er in haar antwoord aan hem ook met geen woord melding van te maken. Zij wist toch zeker wel, dat het duel in het leger verboden was, en Arnim zou het hem nooit vergeven, indien er door zijn schuld iets uitlekte. O, maar het vreeselijke geheim had Rudi toch te zwaar gedrukt om het alleen te kunnen dragen; hij moest er haar, zijn groote vertrouwde, wel deelgenoot van maken; nu torste zij het voor hem mee en kon er 's nachts niet meer van slapen.

In Rudi's berichten was nauwelijks nog meer sprake van de