is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was) - en het viel Liesbeth thans niet moeilijk, zich dat voor te stellen. Hoeveel ongedwongen charme ging er van haar stem en elk harer bewegingen uit; hoe rustig zelfbewust was daarbij haar gansche wezen. Het was of mama voelde hoe zij tegen zooveel zonnig sprankelende vitaliteit afstak - schuchter ging ze aan haar zijde, in een vermoeid glimlachje haar nederlaag erkennend.

Angélique genoot het hevigst de nauwelijks gedroomde weelde, waarvan zij zich eensklaps omringd zag. Zij kon nu slechts met tegenzin aan Maria-Licht denken, aan z'n petroleumlampen en kandelabers, z'n ouderwetsche waschtafels en uitgesleten steenen vloeren. Mizzi, trotsch op de gastvrijheid die zij te bieden had, vroeg haar of ze voor het avondeten niet nog een bad wenschte, en half uit verlangen naar dit nieuwe avontuur, half om te bewijzen hoe goed zij wist, dat men na zulk een reis dadelijk een bad behoorde te nemen, knikte Angélique. Mizzi sloot daarop de badkamerdeur naar de andere zijde gauw af (hier was de kamer van haar oudere zuster, met wie ze het bad deelde) en het het warme water dampend in de kuip stroomen; toen haar gast reeds bijna ontkleed stond, kwam ze nog eens binnen om haar een spons, een grooten wolligzachten handdoek en een flesch badzout te brengen (de flesch, die op de waschtafel stond, mocht ze vooral niet gebruiken, want die was van Vera) en haar te vernederen door te wijzen hoe ze de douche in werking kon stellen. Zoodra Mizzi weer was heengegaan, sloot Angélique nu ook naar haar zijde de deur maar af en stapte met een kleine rilling van welbehagen in het blauwachtige water, dat warm koesterend haar leden omsloot; ze strekte er zich lang in uit en tuurde door haar wimpers naar de witte spiegeling der betegelde wanden. Ze vergat den tijd en waar zij was; pas een klop op de deur en de vraag van Mizzi: of ze nog leefde en of ze er nu niet uit wilde komen, daar er over een kwartier gegongd zou worden voor het eten en ze zich toch nog kleeden moest ook, gaven haar de kracht om overeind te komen. O, het was of zij haar leven lang naar dit hier verlangd had. Thuis was er slechts een zinken zitkuip om in te baden; warm water voor het wasschen had papa hun nooit toegestaan, en hij duldde slechts harde handdoeken waarmee men zich de huid roodboende.

Mizzi zei er verder niets van, dat men haar de deur voor den neus had afgesloten; ze had zich den tijd ten nutte gemaakt door Angélique's koffer uit te pakken en alvast haar japonnetjes in de kast te hangen; ze kon er haar thans haar bewondering voor uitspreken en wist zoo op het gezicht te zeggen waar ze hier