is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reisde met hem mee... Nu droomde zij, dat hij het gelaat over haar heenboog zooals over zijn geliefd instrument; zij gaf zich zooals zijn viool zich aan hem gaf; zij zong onder zijn kus; zij schreide van verrukking. Maar den volgenden morgen ontwaakte zij in een grauwe, kille wereld zonder hoop.

Mizzi kocht in de stad enkele ochtendbladen en was bleek van verontwaardiging omdat in de recensies alle lof aan den Franschman geschonken werd, dien men „spoedig weer op een Weensch podium hoopte te zien en dan waardiger begeleid". Angélique verzamelde de besprekingen, die Mizzi woedend wegwierp, en knipte ze later uit om ze te bewaren tezamen met het programma en zijn handteekening. Er leefde weer eenige hoop in haar op. Na zooveel stormachtige lof kon het toch haast niet anders of hij zou weer naar Weenen terugkeeren. En dan moest zij hier op de een of andere wijze zien te komen. Zij wist, dat niets haar zou kunnen weerhouden, niets, niets, zelfs geen openlijke strijd met papa.

De morgen ging als in een droom voorbij. Slechts de opgewondenheid van Rudi en Arnim bracht haar in herinnering, dat vanmiddag het concours hippique zou worden verreden. Zij kleedde zich, in de dwaze illusie, dat zij temidden der duizenden bezoekers misschien ineens toch nog Desmond zou weervinden, die niet had kunnen besluiten om Weenen en haar te verlaten...

Vergeefs spande de kleine Hongaarsche luitenant Lónyay zich in om door haar opgemerkt te worden; haar oogen dwaalden zoekend over de in stof en zonlicht gehulde menigte, die met kreten van opwinding den wedstrijd volgde. Later barstte gejubel los: Angélique maakte daaruit op, dat een Oostenrijksche équipe met den eerepalm ging strijken; het bleek echter, dat de Russen favoriet waren. De bewondering der toeschouwers voor deze doldrieste ruiters, met hun hooge witte petten achter op het hoofd, hun Don Juaneske snorren en zegedronken oogopslag, overwon het natuurlijk chauvinisme. Slechts enkele Hongaren en Oostenrijkers konden zich individueel tegenover deze rijdende duivels handhaven. Prachtig hield zich ritmeester Batthyany - Vera volgde hem met brandende oogen. Rudi verwierf een onderscheiding voor enkele onberispelijk uitgevoerde sprongen, terwijl Arnim, na reeds een mooi aantal punten te hebben behaald, het ongeluk had, met zijn paard te vallen. Zijn gewone Weensche luchthartigheid verliet hem toen bij onderzoek bleek, dat het dier een been gebroken had en onverwijld moest worden neergeschoten. De