is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

examen maar gerust naar papa toe moest gaan: wat kon die nu voor bezwaren tegen hem hebben? Niemand twijfelde toch aan von Brandt's ernstige bedoelingen en aan zijn goed karakter? In haar dankbaarheid overstelpte Liesbeth haar moeder met kussen; ze had nooit gedacht, nog eens zooveel steun aan haar te zullen hebben. Maar mama was ook heelemaal veranderd; zelfs Stephan zei het.

Nu mama eenmaal haar vertrouwde was geworden, kon Liesbeth niet meer ophouden, met haar over Paul te spreken. Mama - en spoedig ook tante Frieda - waren haar toevlucht wanneer Paul op zijn kamer zat te werken en zij rusteloos door het gansche huis doolde. Tante Frieda, voor wie alle geheimen zich vroeg of laat vanzelf ontsluierden, verheugde zich reeds op de aanstaande verloving alsof het haar eigen was.

Als Liesbeth 's avonds in bed lag en Paul op zijn kamer nog over zijn studie gebogen wist, kon ze zich slechts met uiterste moeite bedwingen om niet stilletjes op te staan en op haar teenen naar hem toe te sluipen. Het scheen haar zoo natuurlijk toe. Waarom moest hij daarginds alleen zijn en zij hier, van hem gescheiden door enkele wanden slechts...

Paul verwachtte in de tweede helft van Mei te kunnen promoveeren. Nu was het al gauw de vijftiende. Eiken dag kon uit München een oproep komen - het scheen absurd, dat hij nog maar steeds zoo koortsachtig studeerde. O, maar zij wist, dat zij juist om dezen tot het allerlaatst volgehouden ernst van hem hield. En moest zij dan niet dankbaar zijn, dat hij voor dit laatste examen, dat ook voor haar van zooveel belang was, al zijn krachten inspande? Als zij er maar niet zoo zeker van was, dat hij tóch wel slagen zou... Terwijl hij zich over eiken studie-dag verheugde, dien men hem nog gunde, kon zij het bericht uit München nauwelijks meer afwachten.

Eindelijk kwam het. Op 20 Mei moest Paul voor het professorencollege verschijnen.

Hij pakte zijn koffertje, en zij bracht hem geheel alleen naar het station. Wat kon het nu nog schelen of men daarin misschien iets vreemds vond? Zij wist, dat Paul als doctor zou terugkeeren. Vandaag nog wilde zij met papa spreken.

Ignaz, daar boven op den bok, sperde zijn ooren open om iets op te vangen van het gesprek, dat hem ongewoon vertrouwelijk toescheen. Toen het een oogenblik lang geheel stil was, durfde hij er voor zichzelf op zweren, dat er achter zijn rug een kus gewisseld werd.