is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zuchtte. „Ja... dat zal me 'n Kerstmis worden, dezen keer!"

Een Kerstmis zonder Paul, dacht Liesbeth ineens, toen zij merkte, dat er niets, niets meer was wat papa's geluk vertroebelen kon.

O, maar haar verdriet om Paul ging tenslotte niemand aan. Zij wilde het reeds lang niet meer met iemand deelen. Ze had in München vastgesteld, dat Paul's zuster, van wie hij toch zooveel gehouden had, nog slechts door één angst verteerd werd: dat haar man, met zijn zwakke gezondheid, op het laatst toch het slachtoffer van de steeds scherpere her-keuringen zou kunnen worden. En de kleine Hilda maakte zich slechts zorgen over Rudi; Liesbeth had moeten beloven, haar geregeld over hem te zullen schrijven. Alleen bij Althofer had zij begrip voor haar eigen leed gevonden; zij had gemerkt met welk een schuwen, medelijdenden blik hij haar soms aankeek. Maar hij had angst voor al wat donker en droevig was; hij ontvluchtte het als hij kon, om toch maar geheel voor zijn schilderkunst te kunnen leven. Hoe vreemd moest het zijn om met zulk een man getrouwd te zijn, dien men nooit geheel en al voor zich had; die alles, wat men hem aan liefde en zorg gaf, slechts in schilderijen terugbetaalde.

In het rijtuig naar huis vertelde papa meer van Rudi's verwonding. Stephan luisterde in vervoering, hoewel hij het verhaal toch reeds gehoord had en het daarstraks zelf in alle kleuren aan Anna en aan Magdalena Eisengruber had verder verteld. Een granaatsplinter was even onder het linkersleutelbeen binnengedrongen en er boven het schouderblad weer uitgevlogen. Gelukkig was er geen been gekwetst. Een vleeschwonde, die bij Rudi's gezonde natuur spoedig genezen moest. „Wat lager, en zijn hart zou geraakt zijn geweest!" lichtte Stephan sensationeel toe. Nu zou Rudi toch met een arm in het verband uit den oorlog terugkeeren, zooals hij zich dat voorgesteld had.

Liesbeth moest het eerst nog allemaal verwerken. Een lichte verwonding, noemde papa zooiets. Voelde hij dan in gedachten niet de vreeselijke pijn, die Rudi geleden moest hebben? Waarom kon hij, na maanden lang door den angst om Rudi verteerd te zijn, nu eensklaps op zoo kranig militairen toon over die wreede verwonding spreken, alsof het slechts een schram was geweest?

Zij wist niet op welke wijze Paul bezweken was. Misschien wisten Althofer en zijn vrouw het en hielden het voor haar verborgen. Zij had er hun niet naar gevraagd. Zij wilde het niet weten; zij stelde zich Paul tot in den dood gaaf voor; uit die andere wereld, waarin zij hem eenmaal hoopte terug te vinden, moest