is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij zich zwijgend afwendde en heenging, was zij zich bewust van de nieuwe deemoediging, die zij hem hiermede toevoegde.

Zij begon den indruk te krijgen, dat hij haar wilde tarten door zich innerlijk minder voornaam voor te doen dan hij in waarheid was. Goed - daarin lag tenminste toch nog een vorm van trots.

„Je moet niet denken, dat ik mezelf iets hoogers vind dan Fritz " zei hij. '

„Ik verlang alleen maar, dat je jezelf blijft," antwoordde ze en voelde ineens het onredelijke van haar verlangen.

Hij wist niets terug te zeggen, keek peinzend in de leegte voor zich.

Dit voorjaar kreeg Brigitte haar tweeden jongen, Hansl, weer thuisgestuurd. Zijn longen waren bij een gasaanval ernstig beschadigd; men had hem voor den verderen dienst afgekeurd. Zijn moeder was buiten zichzelve van vreugde en dankbaarheid; zij lette er in den beginne zelfs niet op hoe hij bij de geringste inspanning hijgde en hoe vreemd zijn oogen dan stonden in het uitgeteerde gelaat. „Ik krijg hem hier wel weer zooals vroeger," zei zij, van een blind optimisme vervuld. Zij vertrouwde Anna zelfs fluisterend toe, dat zij bang was, hem nog te spoedig weer geheel gezond te krijgen — men zou hem haar dan misschien nog weer afhalen. Brigitte wist niet, dat het leger slechts terugschonk wat waardeloos geworden was. Dit wonder van Hansi's thuiskomst vervulde haar zelfs voor het eerst weer met vertrouwen, dat haar oudste jongen nu ook nog eens uit zijn Russische gevangenschap bij haar zou terugkeeren, vermoedelijk evenmin zoo sterk en gezond als zij hem had afgestaan, maar dat kwam hier wel weer terecht... dat kon men aan haar overlaten.

Dat het bij Hansl niet meer „terecht" zou komen, was een pijnlijke verrassing, die in den loop van maanden en jaren pas langzaam-aan tot haar doordrong. Hijzelf wist het van het begin af, behoedde zich met overdreven schijnende zorg tegen kouvattingen. Hij voelde steeds behoefte aan lucht, lucht; in een kamer waar gerookt werd kon hij het geen half minuutje uithouden; Brigitte moest daar in den beginne bijna om lachen, hoe droevig het ook was. „Dat zal nog wat worden als zijn vader weer thuis is!" zuchtte zij. „Die rookt al van dat-ie opstaat z'n pijp, en 's avonds gaat hij ermee naar bed!" Haar jongen zelf had een grapje, waarmee hij de anderen amuseerde wanneer hij het met zijn matgeworden en kortademige stem vertelde. „Ja, en toen zei de dokter: Het spijt me voor je, maar je mag de loopgraven niet weer in! - En wat