is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om een zwakke gestalte als die van Karl had men zich nog eensgezind kunnen scharen; tenslotte was in hem toch het verleden van Oostenrijk belichaamd. Nu wachtte men vergeefs op den man, die de leiding in handen durfde nemen en de verantwoording dragen. Niemand droeg verantwoording; dat beangstigde misschien nog het meest. Uit Weenen hoorde men slechts mooiklinkende theorieën, geruststellingen, aanmaningen tot kalmte. Maar men was toch immers kalm. In ijzige kalmte zag men zijn land te gronde gaan.

Ook Liesbeth besefte dof de volkomen ineenstorting van haar land maar daar zij een vrouw was, liet zij het de zaak der mannen zijn 'om dit al dan niet te dulden. Zij wist slechts, dat zij voor Stephan de verantwoording droeg en het hem - hoe de omstandigheden zich hier ook ontwikkelden - mogelijk moest zien te maken, zijn toekomst op te bouwen. Wat merkte men op Maria-Licht trouwens van de groote gebeurtenissen? De velden werden bewerkt en droegen vrucht; in den stal stonden kalveren en veulens gelijk elk jaar. Het meest sprak men nog over de volksstemming, die gehouden zou worden en aantoonen moest of Karinthië bij Joego-Slavië wenschte te worden ingelijfd. Uit Klagenfurt, waar de Serviërs zich thans nog heer en meester voelden, waren op een keer een paar Sloveensche soldaten onder leiding van een onderofficier naar Maria-Licht gekomen om op hun beurt ook nog het een en ander te requireeren; ze hadden zich aanvankelijk zoo aanmatigend gedragen als men het van haltwilde Balkanbewoners maar verwachten kon, maar na het genot van een paar glaasjes slibovitz, die Liesbeth hun, vertrouwend op lange ervaringen met Sloveensche daglooners, liet schenken, kwam de sergeant haar met soldateske hoffelijkheid zijn opwachting maken en nam - wat de hoofdzaak was - genoegen met de helft van wat hij eerst had willen opeischen.

Groote sensatie verwekte dezen herfst de terugkeer van Ignaz uit Russische gevangenschap. Mariedl had haar laatste zenuwen verteerd in wachten en nog eens wachten. De vrede van BrestLitowsk; daarna de algemeene wapenstilstand, en nog altijd geen Ignaz! Men had Mariedl verteld, dat Rusland zoo groot en Sibene nog veel grooter was en dat men daar nauwelijks meer iets van de verdere wereld hoorde; wie weet wanneer Ignaz pas het einde van den oorlog vernomen had! Zij mocht niet wanhopen: telkens nog kwamen er groepjes krijgsgevangenen uit die verre woestenij terug, meestal zich op eigen kracht een weg naar het vaderland