is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

banend, omdat daar in Rusland alles in de war was geloopen en niemand hun gezegd had, dat zij naar huis mochten.

Zoo was het met Ignaz inderdaad gegaan; hij had zelf maar een eind aan zijn krijgsgevangenschap gemaakt toen men hem en zijn makkers niet meer bewaakte. Hij had onderweg honger en dorst geleden en geen schoenen aan de voeten gehad en afwisselend in het gevaar verkeerd om met de rooden of de witten mee te moeten vechten; vroeger zou hem zoo'n beetje oorlogvoeren misschien nog bekoord hebben, maar hij kende het nu al zoo goed, dat de aardigheid er voor hem af was; hij had er mee volstaan om een jonge, trotsche en mooie generaalsdochter met haar gansche familie het leven te redden, maar dat was een heel verhaal; daar moest hij eens een avond voor gaan zitten. Hij had vloeiend Russisch leeren spreken en kon het niet afwachten om in de keuken een demonstratie van zijn Russische kookkunst te geven. Hij was tot op zijn botten vermagerd en tanig als leer, maar verder had de oorlog hem niets gedaan; hij was er wijzer uit teruggekeerd, en hij overdekte zijn vrouw met kussen als in den tijd, dat hij pas met haar vrijde; zijn Hanni tilde hij omhoog; hij kon eenvoudig niet begrijpen, dat dit groote meisje werkelijk zijn dochter was; de tranen sprongen hem in de oogen toen zij hem, dien wildvreemden baardigen man waarmee moeder zoo raar deed, „Vati" noemde, hiertoe geprest door Mariedl, die zich driftig maakte: „Maar dat is toch je vaderl Zie je dan niet, dat dat je vader is?!"

Ignaz had in Siberië of elders zijn citer verloren; hij wist dit evenement uit te spinnen tot een eiken keer nog weer kleurrijker en spannender verhaal, waarin - niet geheel tot Mariedl's genoegen - de geredde generaalsdochter een aan belangrijkheid steeds winnende rol te vervullen kreeg; de legende van deze verloren gegane citer zou hij later nog aan zijn kleinkinderen vertellen, en dan kon het er wel eens naar beginnen uit te zien of de groote oorlog van 1914 alleen terwille van Ignaz' citer uitgestreden was. Mariedl smaakte de vreugde, hem van haar opgespaarde loon in Klagenfurt een nieuwe te kunnen gaan koopen en den kinderlijk blijden, ontroerden lach in zijn oogen te zien; nog denzelfden avond speelde hij er weer op voor; zijn vingers waren niet eens stijf geworden, zei hij. En de meiden van de boerderij kwamen weer luisteren en keken daarbij mijmerend naar zijn van inspanning naar voren geneigd gelaat en naar die donkere lok, die over zijn voorhoofd viel - er liepen nu een paar eerste grijze draden door zijn haar, maar zijn gebruinde kop was in zijn magerheid nog feller