is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoover was het nog niet met hem gekomen, dat hij haar zoo n kool stoofde: haar grootmoedig zijn steun aan te bieden en dan binnen enkele jaren misschien geheel van den haren afhankelijk

te worden... , ..

Hij verkoos er zich thans toe te bepalen, haar zijn oprechte meening omtrent de toekomst van den adel te geven „Wees van één ding zeker, m'n kind: als deze nieuwbakken republiek, die nog geen Oostenrijker in vervoering gebracht heeft, al lang niet meer zal bestaan, dan zal de legende van het oude keizerrijk nog leven. En het kan Stephan alleen maar voordeel brengen, zich steeds te blijven herinneren, dat hij eens tot den, bij republikeinsch decreet te niet gedanen, adel behoorde. Zeg hem dat, uit naam van een

bU[fesbeth'staarde voor zich uit; toen glimlachte ze flauwtjes en reikte dokter Prisswitz de hand. Hij boog er zich over en drukte er de lippen op.

Dezen laatsten winter, dat Stephan het gymnasium bezocht kreeg Liesbeth een waarschuwing: indien haar broer niet veel beter zijn best deed dan thans, zou hij voor zijn eindexamen niet slagen. De rector verklaarde zijn achteruitgang daaruit, dat hi) misschien niet altijd verstandigen omgang zocht en dat er te weinig toezicht op zijn huiswerk uitgeoefend werd.

Liesbeth, pijnlijk overrompeld, was geneigd om zichzelf alle schuld te geven. Maar hoe kon zij toezicht op Stephan s werk uitoefenen als hij soms de heele week niet naar huis kwam. Toevallig was hij er dezen avond, en zij legde hem zwijgend het briefje van den rector voor. Zijn reactie was snel en hevig; hij barstte verontwaardigd en nogal geëxalteerd tegen de „bewaarschool" los waarop hij het nog tot den zomer zou moeten uithouden. Als hij het volgend jaar student was, behoefde hij zich niet meer te laten voorschrijven met wien hij omging en wat hij buiten schooltijd uitvoerde. De rector moest zich maar niet bezorgd over hem maken: hij zou wel zorgen te slagen!

Liesbeth hoorde hem met gemengde gevoelens aan. Stephan had haar waakzaamheid gaande gemaakt met zijn ondoordacht uitgesproken zin: dat het niemand's zaak was wat hij in zijn vrijen tijd uitvoerde. — Wat voerde hij dan in zijn vrijen tijd uit.

Gesteund door het schrijven van zijn rector, dat blijkbaar toch een dieperen indruk op hem gemaakt had dan hij bereid was toe te geven, kon zij hem bewegen om, zoolang het weder het toeliet, na schooltijd weer naar huis te komen en zijn huiswerk door haar