is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheen in geen geval te willen, dat het ventje opnieuw van hem zou schrikken. En na een week voltrok zich een nog grooter wonder: inplaats van zichzelf het eerst te bedienen, zooals hij dit onder Angélique's sceptisch verachtenden blik nog steeds gewend was te doen, nam hij het bord van zijn kleinzoon en schepte het vol. Dit werd nu ook meteen regel, reeds omdat Jaques, trotsch op zijn zege over den gevaarlijken ouden brombeer, zijn bordje al in afwachting voor hem ophield. Den eersten keer moest Liesbeth zich snel afwenden om haar tranen te bedwingen. Zij vroeg zich af of papa dan nog altijd niet de frappante gelijkenis opmerkte, die haar dadelijk zoo getroffen had. Neen - die werd hij zich niet bewust. Was hij misschien al vergeten, dat hij vóór Rudi ook reeds een jongen verloren had... ?

Zelfs indien Georg zich van het Fransch nog iets herinnerde, zou hij zichzelf toch nooit zoover hebben kunnen overwinnen om tegen zijn kleinzoon een woord in die taal te spreken. Maar de dreumes begon al gauw wat Duitsch te brabbelen en kon hem op een dag verrassen met een helder en duidelijk uitgesproken „Grosspapa". Dit had hij van Anna geleerd. Zij zou hem het liefst den heelen dag bij zich in de keuken houden, maar aan dien wensch kon hij met den besten wil ter wereld geen gehoor geven, want hij moest ook nog op de boerderij gaan inspecteeren of de koeien en de paarden hun voer wel hadden gekregen en of de eieren al uit de nesten waren gehaald; hij was de eenige, die zich zoowel op de boerderij als op het kasteel volkomen thuis voelde, en terwille van hem trotseerden de meiden desnoods een snauw van Rüdinger.

Anna moest Magdalena Eisengruber opzoeken om het haar te zeggen: hoe dat ventje toch op den eersten Stephan geleek. „Het is hem zelf, bij God I" Na lange jaren van berusting ontwaakte er in haar nog eenmaal opstandigheid tegen het domme, wreede noodlot, dat haar zoo vroegtijdig haar man ontnomen had: „Waarom leeft Krone nu niet meer, om dat nog met eigen oogen te aanschouwen! Als hij geweten had, dat Stephan nog eens bij ons zou terugkeeren, had hij in dien nacht misschien beter opgelet en den trein hooren aankomen..."

Wanneer Georg zich na het avondeten eenzaam had teruggetrokken, zette Angélique zich soms aan den vleugel. Ze had haar viool in deze jaren geheel verwaarloosd, maar daarentegen verrassend goed piano leeren spelen. Ze gunde Liesbeth het genoegen om haar zoontje voor haar naar bed te brengen (aan tafel had ze hem reeds zijn nachtzoen gegeven) en trachtte uit haar geheugen composities van haar man te spelen. Verheugde ze zich