is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maria-Licht komen om eens met Stephan te praten, die als communist ook het geloof afgezworen had en niet te bewegen was om zelf eens naar de pastorie te gaan. Pastoor Aigner raadde Liesbeth aan, Stephan deze studie-verandering maar te gunnen; tenslotte sproot het verlangen om dokter te worden toch voort uit een idealistische geneigdheid waarover zij zich verheugen moest, en het was nog het beste wanneer hij gedurende deze critieke jaren in iets geïnteresseerd was en daardoor toch steeds min of meer gepantserd tegen gevaarlijke invloeden van buitenaf. Misschien zou deze studie hem in haar groote tragische aspecten tot zichzelf terugvoeren. Liesbeth staarde voor zich uit; eindelijk knikte ze en bracht Stephan het bericht van haar toestemming.

Met eenige jalouzie had zij reeds opgemerkt, dat Stephan zijn vertrouwen inmiddels veeleer aan Angélique schonk dan aan haar. Angélique had ook reeds voor hem gepleit, maar op een geamuseerde, luchthartige wijze; het scheen alsof zij den ernst der dingen heelemaal niet wilde beseffen. Misschien ook kon alles haar weinig meer schelen nu haar man steeds maar niet antwoordde op de brieven, die ze hem nog bleef schrijven. Als haar eigen leven toch verloren scheen, moest de algemeene ondergang dezer wereld haar bijna een troost zijn; ze scheen er een wrang genoegen uit te putten. Ze kon er slechts om lachen, dat haar broer gemeend had communist te moeten worden; ze zag dat als een zot jongensspel, maar terwijl ze hem heimelijk bespotte, zorgde ze er op tijd ook weer voor hem aan te moedigen en op te hitsen, om hem toch maar in zijn volle jeugdig-manlijke ridiculiteit te zien; ze luisterde dan quasi meevoelend en vertelde hem van het communisme in de Fransche loopgraven kort voor het einde van den oorlog; een militaire nederlaag zou ook Frankrijk de redding hebben gebracht, die Oostenrijk nu verbeidde.

Het destructieve in den tijd kreeg op haar de uitwerking van een zoetprikkelend narcoticum; als zij naar Klagenfurt was geweest, bracht ze aan tafel verslag uit over de duizelingwekkende stijging der buitenlandsche valuta's en genoot daarbij in stilte van Liesbeth's nervositeit. Hoeveel kronen moest men nu al voor één dollar neertellen? Uit een op straat gekochte krant las ze verontwaardigde artikelen voor tegen de gewetenlooze speculanten, die Oostenrijk's val verhaastten, en in haar toon lag daarbij iets als een geheime bewondering voor de door geen scrupules van de wijs gebrachten, die het waagden de openbare moraal te beleedigen met hun onvaderlandslievende, bijna metaphysische transacties en