is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet den moed, het onderwerp aan te roeren. En hij ? Als zij weer heenging, hunkerde hij ernaar, haar hooge blonde gestalte na te oogen, maar hij boog zich weer over zijn werk terwille van de knechts en de meiden om hem heen - misschien ook wel omdat hij zich in zijn eigen oogen niet belachelijk wilde maken.

Magdalena zou in de vreugde over den terugkeer van haar zoon nog al het verdriet over haar mans dood vergeten; zij maakte een zoo opgeluchten indruk, dat men er misschien wel schande van gesproken zou hebben indien men niet wist hoe zwaar zij het de laatste jaren gehad had met dien grimmigen ouden dwarskop. „Wat ik je zeg, Liesbeth, die jongen begint er weer den smaak van te pakken te krijgen! De boer zit er in; hij wil het alleen nog maar niet waar hebben. Ik weet, dat hij er nu al over denkt wat hij op de boerderij kan laten doen en vernieuwen zoodra het geld van den oogst binnen is. Hij wil weer moderniseeren! Nu, daarvoor hebben we hem tenslotte naar de landbouwschool gezonden: dat hij het beter zou weten dan wij! O, ik vind alles al lang goed, als hij maar weer pleizier in z'n leven krijgt. En als hij maar hier blijft, Liesbeth, als hij maar bij mij blijft...!"

Ze zou haar vroegere plaats op de boerderij weer hebben kunnen innemen en aan het hoofd van de tafel zitten, maar zij verkoos in het optrekje te blijven wonen waar ze haar man gedurende de laatste jaren van zijn leven verzorgd had; ze at daar ook op haar eentje. „Ik kan me hier best redden," zei ze tegen Liesbeth. „Als ik bij m'n zoon intrek, zal hij nooit merken, dat er een plaats leeg is voor een jongere vrouw!"

Liesbeth moest glimlachen om de wijsheid der oude. Deze keek bedeesd en bijna ietwat gewond op, een ondefinieerbare uitdrukking in haar oogen.

O, Magdalena geloofde maar al te goed te kunnen raden waarom haar jongen niet op de gedachte kwam om zich een boerendochter uit te zoeken. Hij had zooveel keuze als hij maar wou, maar was zoo dom geweest om zijn hart op iets onbereikbaars te zetten.

Onbereikbaar? Misschien kwam het doordat zij al zoo oud was, maar soms kon Magdalena de bezwaren onmogelijk meer als onoverkomelijk beschouwen. Haar zoon had toch gestudeerd en in de stad geleerd om zich als heer te gedragen; geen meid zou zich ooit verbeelden invloed op hem te kunnen winnen en hier op de boerderij iets te zeggen te krijgen. En als de baron nu vandaag of morgen stierf en freule Angélique reisde met haar zoontje weer af, dan bleef zij, Liesbeth, heelemaal alleen achter - wien zou ze dan beter naast zich kunnen wenschen dan... ? Vroeger