is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij geloofde trouwens precies te weten hoe de vork in den steel zat. De oplossing van het raadsel lag bij Freiherr von Hagel die met haar zuster geregeld naar Weenen reisde, maar bovendien'ook haarzelf nog het hof maakte - Toni had hen slechts eenmaal tezamen behoeven te zien om hieromtrent zekerheid te hebben Misschien stelde Freiherr von Hagel zich wel voor, dat zijn majordomo deze boerderij er nog gemakkelijk bij beheeren kon (onder zijn Zondagsch oppertoezicht). En zij geloofde dat. Men zou haar eigenlijk moeten waarschuwen; hij, Toni, zou het doen als zij het aan hem verdiend had en als hij niet moest vreezen,'dat zij er hem nog van verdenken zou, hier zelf aangesteld te willen blijven en haar slechts zijn vertrek te hebben aangekondigd in de verwachting dat zij hem dan op haar knieën zou smeeken om toch alsjeblieft van zijn plan af te zien. O, maar hij had het gemeend.

n nu meende hij het pas goed. En als het hem nog om iemand speet, dan alleen maar om zijn moeder.

Over zijn gevoelens van wrok en diep gekwetst-zijn heen trachtte hij nog weer aan zichzelf en zijn toekomst te denken. Misschien kwam het doordat hij nu nog ten volle in het werk hier stond, dat het hem niet gelukte. Hij kon onmogelijk verder denken dan zijn afscheid van deze boerderij. Maar waarom zou hij er zich nu

L°Lelfojk/eeds ? V(:rdiePen wat er dan verder met hemgeVj Cen anderc manier zou hij wel terecht komen ..

wat deed het er nog toe: hoe en waar?

Tevoren had hij zich van deze toekomst, die slechts een vlucht voor het verleden was reeds weinig illusies gemaakt - nu besefte hij klaar en duidelijk, dat er voor hem ook aan den anderen kant van den oceaan geen toekomst meer bestond. Hij verwachtte

dfene^ nlCtS- meCr; W1St niet waartoe het zou kunnen

dienen, ergens nog iets nieuws op te bouwen. Hier had hij gelukkig

kunnen worden, indien het hem voldoende ware geweest zich aan

SL W °T 'e '•>' Mer^TÏÏ, gavï!

• i - ge'omen na lange en verre omzwervingen in een

niet wiHpn ^rT n te zi'n weerêekeerd> hij had dat eerst

niet willen erkennen, maar nu wist hij het. Het simpele feit alleen

dïeeon PP i?™r^aailn hi]' als j°nêen reeds geklauterd was, door deze onwaarschijnlijk duistere en wreede jartn heen maar rustig

had hten me: hW^ Cn ZKh d°°r geen wereld°orlog en revolutie irwnfï weerhouden om nog rijkere vrucht te schenken, kon hem

staan XfZOenen mf al wat hiizeIf m die jaren had moeten door-

™ de oiren/e VrCdlgu zo®eravonden; daar was het rood van de ondergaande zon achter de donkere bosschen, juist als