is toegevoegd aan uw favorieten.

De biecht van een bezetene

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het ging alles heel vlug dien beslissenden nacht. Een korte twist van hartstochtelijke woorden, mijn zusje hoorde ze niet en sliep, ik richtte mij half op in bed. Het werd weer stil en toen — vreemd plotseling — een droge knal. — En onmiddellijk een gil, als een gier tegen den hemel op, een val van een lichaam, dof—.

Dat is het laatste wat ik van mijn moeder gehoord heb.

Er was even heen en weer geloop, — nog een knal.

Stappen hielden stil op straat — de stilte suisde — stappen gingen verder.

„Paul — Paultje —

Dat riep mijn zusje door den kamerwand, het trok mij uit mijn verwezenheid en ik antwoordde schor:

„Kom hier!"

Haar bloote trippel voetjes dragen het tengere meisjeslichaam dwars door een verschrikkelijke stilte tot voor mijn bed en ik steek mijn armen uit en trek haar aan mijn strak bedwongen lijf.

Zie ons daar waken, de armen om elkaar en wij gissen slechts wat beneden is geschied en durven niet te kijken. Met droge lippen, bleek en de trilling onbedwingbaar door heel het beangste lichaam, ben ik toch naar beneden gegaan en heb ik toch, na een laatste weifeling de deur geopend en liet het kaarslicht schijnen in de groote kamer met zijn bekende zware meubels. Ik zag moeder niet alvorens ik een paar stappen naar binnen gewaagd had —. Zij lag op de sofa en over haar hoofd was een groote witte zakdoek gespreid. — ,,Van vader", dacht ik en ik leek kalmer te zijn, al sloeg hevig het hart en ik keek door de half open deur vaders kamer in —. Hij lag voorover op zijn bureau — het hoofd in een wijden plas bloed, dat lekte op het vloerkleed. Toen viel mijn kaars en doofde, en aangegrepen door een schrik, die mij ge-