is toegevoegd aan uw favorieten.

De biecht van een bezetene

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den grooten Leonardo. als in een religuischrein bewaart; dan de Rhöne met Avignon in zijn gestraften hoogmoed, Orange, alles minder si infiniment francais dan Touraine, en de bevolking driftiger en harder, met minder eerbied voor den mutilé, maar ook dat gaf voldoening voor hem, die niet ontzien wou worden.

Aandachtige signora's en signorina's, met versluierde vurigheid, maar ik genoot U niet na het gebed in de cathedralen voor de Moeder der vrouwen. Ik zwierf in het zonnige land der armoede, waar alles van licht doordrenkt is en leerde het niet-denken, het plukken der dagen en gedachteloos nuttigen, dat er geen verleden overbleef als kwellende herinnering.

Zoo was er geen opbouw, zoo leek er ruimte te komen met het verleden, zoo scheen men zonder bagage te kunnen reizen. Maar men zou eer zijn schaduw kunnen afsnijden, dan het afgelegde leven, het zou in stormend galop mij achterhalen en geen afstand zou op aarde groot genoeg zijn om het verleden te beletten zich bij zijn eigenaar te voegen, hoe snel hij mocht vluchten.

EEN AFSCHEID

Oud zielsmager mannetje met een dunnen grijzen baard, in een Hollandsch achtertuintje met keurige kiezelpaadjes, hij verzorgt met bevende handen de rozen, zijn rozen, hij kijkt er kippig naar achter dikke brilleglazen, maar vol teederheid, 't is of hij ze streelt als een minnaar de geliefde. Hij, minnaar! Dat is lang geleden, dat was een andere man, die zijn vriendin in de armen nam en daarmee zijn oordeel, die vluchtte naar Tahiti.

Dat lijkt nu allemaal een verhaal uit het verre ver-