is toegevoegd aan uw favorieten.

De brug

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schuins omhoog naar zijn baas. Zoo bleef hij liggen, tot hij hoorde, dat de auto bij het kantoor stopte. Met een paar geweldige sprongen vloog hij toen den heuvel af om uitgelaten tegen zijn baas op te springen, alsof deze uren lang weg was geweest. Zijn stemming sloeg echter dadelijk weer om, toen Fetter hem, op den kop kloppend, zei naar huis te gaan en op te passen, omdat de baas uit moest. Met den staart omlaag ging hij toen in langzamen draf den heuvel weer op.

Zonder dat Dornik den overgang merkte, bracht Fetter den wagen in beweging en reden zij weg. Geen geluid, hoe gering ook, was er hoorbaar bij het over- of terugschakelen. Bochten werden genomen met een gemak en een zekerheid, dat het leek, alsof autorijden de eenvoudigst denkbare bezigheid was. Fetter lag meer dan dat hij zat achter het stuur, dat hij maar losjes vasthield, waardoor het leek, alsof de wagen zichzelf stuurde.

Zij waren den verharden weg naar boven opgegaan, die, al slingerende tusschen aanplant beneden en boven hen, een heel eind bleef stijgen. Op verschillende plaatsen kwamen zij langs aardverschuivingen, waar bovenop de meegesleurde aanplant stond of lag. Wel was de weg in zooverre vrij, dat zij er langs konden, maar er moest nog heel wat grond verzet worden, voor alles opgeruimd zou zijn.

„Is dat pas naar beneden gekomen?" vroeg Dornik.

„Ach, man, daar zijn wij al een paar jaar mee bezig. Zoo is de boel opgeruimd en zoo hgt de zaak weer dicht. Wat dat een geld kost en een tijd, daar kun je je geen voorstelling van maken. Aan herstel hebben wij al meer uitgegeven dan de heele aanleg gekost heeft, 't Is ontmoedigend. Daarbij werkt het nog remmend ook op het andere werk, omdat daar telkens menschen van afgehaald moeten worden om den weg weer open te maken."

Al stijgende, kwamen zij langs gekapt bosch, waarvan een gedeelte was opgeruimd, wat Dornik de opmerking ontlokte:

„Wat ziet dat er hopeloos en grauw uit, dat gekapte bosch."

„Ja, bosch kappen is het beroerdste deel van ons werk, ofschoon kappen en branden gewoonlijk het prettigst wordt ge-