is toegevoegd aan uw favorieten.

De brug

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het natuurlijk wel meer meegemaakt, dat hij menschen op niet werken betrapte. Maar dan waren zij altijd, zoo gauw zij hem zagen, als hazen zoo vlug naar hun werk gesprongen om dan, heel vhjtig doend, terwijl zij een heel erg onschuldig gezicht trokken, te probeeren aan een standje te ontkomen. Hier was het echter net omgekeerd en trachtten zij er niet alleen juist de aandacht op te vestigen, dat zij zich hoegenaamd niets van zijn komst aantrokken, maar probeerden zij door hun tartende houding blijkbaar een flink standje uit te lokken.

En wat zouden zij, deze menschen, van wie ieder een parang in de hand of direct binnen zijn bereik had, met het uitlokken van een heftig standje anders voor kunnen hebben dan te probeeren een motief te scheppen voor een krojokpartij, een algemeenen overval. Waaraan misschien de verderop werkende heden op het eerste geschreeuw van „krojok" ook mee zouden doen?

En ineens wist hij, zoo duidelijk alsof zij het hem hadden toegeroepen, dat het om hem ging. Dat hij blindelings in een val was geloopen. Even overviel hem een gevoel van ziek, van misselijk zijn, toen hem het beeld van een onherkenbaren bloederigen hoop door het bewustzijn flitste. De ruimte om hem werd ineens onmetelijk en leeg. En er bleef niets anders dan deze troep menschen en hijzelf, welke troep straks met waanzinnigen lust en wreedheid onder het uitstooten van woeste kreten op hem zou inhakken om hun drang tot menschelijke vernielzucht bot te kunnen vieren. Dan was het stil in hem zonder eenige gedachte of gevoel. Zelfs de vluchtdrang kwam niet in hem op. Hij had zich geheel overgegeven aan de leiding van zijn onderbewustzijn, van zijn instinct. Zoodat hij niets anders was dan een dier, dat niet dacht, maar instinctmatig al zijn ervaring gebruikte om aan den dood te ontsnappen.

De mandoer kwam tusschen de menschen door naar hem toe en ging links iets achter hem staan, zoo dichtbij als maar kon. Zonder zich den tijd te gunnen het te denken of er zich door te laten afleiden, wist hij, dat de bedoeling van den man was hem op het afgesproken teeken achter den rug om bij den rechter pols te grijpen. Waardoor hij weerloos zou zijn. Dus haakte hij zijn beide duimen voor zich in zijn riem, zoodat