is toegevoegd aan uw favorieten.

De brug

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dus, neem de menschen zooals ze zijn, maar tracht ze in godsnaam niet beter te maken. Anders bungelt ü vandaag of morgen aan een boom."

Beiden zwegen en rookten en ondergingen de sympathie, die er wederzijds tusschen hen was. Het was als een heilig moment, dat zij zoo lang mogelijk wilden rekken. Twee mannen, die elkaar nooit eerder gezien hadden en elkaar volkomen begrepen. Vooral in zwijgen.

Kraus stond op, liep naar de deur en keek een oogenbhk naar buiten in het felle scherpe licht. Toen keerde hij zich om en bleef voor Fetter staan:

„Vergeet het, Fetter. Net als elke andere raad is ook deze pedant en onjuist. Wij hebben als eenzamen ieder onzen weg te gaan en kunnen elkaar niet helpen dan door wat sympathie te geven. Ons kruis moeten wij zelf dragen. Als man van karakter zul je moeilijk anders kunnen dan voortdurend in conflict komen met je omgeving. Hoe meer karakter, hoe heftiger de conflicten. En de ellende, die er voor jou nog zal komen uit die conflicten, zal de mest zijn, noodig voor je levensplant om op te kunnen groeien tot een mooien krachtigen boom.

Dus, laten wij doen, wat onze hand te doen vindt en breng mij naar het hospitaal en Kajoe Kapoer. Ik zou ook dat deel van je werk graag eens zien."

Nog nooit had Fetter zich zoo volslagen alleen, verlaten en eenzaam gevoeld als toen Kraus en Dillard den volgenden ochtend wegreden en hij van den heuvel, waarop zijn huis stond, hun auto nakeek. Nog lang nadat die om de bocht verdwenen was.