is toegevoegd aan uw favorieten.

De brug

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Jij houdt van Bob, zooals je van geen anderen man zou kunnen houden, nietwaar?"

„Ja," klonk het beslist naast hem.

„Je armoede hindert je niet en toch voel je een gemis."

„Ja! Een leegte. Iets ergs, dat ik mij nog niet kan of durf realiseeren."

Ineens bleef Fetter staan en keek verwonderd om zich heen. Het was hem, alsof alles er plotseling anders uitzag, alsof hij bevrijd was of een bevrijding nabij, tegelijk voelend, dat hem die opklaring weer ontsnappen zou.

„Wat heb je, Fetter?" vroeg Lady, die hij geheel vergeten was.

En door die vraag weer tot de werkelijkheid teruggehaald, terwijl hij zooveel mogelijk vast trachtte te houden van wat hij zoojuist geweten had, antwoordde hij, met moeite de woorden vindend:

„De schuld ligt bij jou, Lady. De schuld ligt altijd bij dengeen, die vraagt. Het is een bewust worden van jezelf, een los worden van de massa tot een zelfstandig individu, een je bevrijden van alles wat je voor zeker had gehouden, maar dat niet was, het is je zooveelste geboorte tot zelfstandig denkend wezen, een uitgestooten worden uit de gemeenschap als rijpe of rijpende geest. Het is, het is... een bevrijding."

Hij keek haar met stralende oogen aan, zoo, alsof hij het geluk gevonden had, alsof hij iets heerlijks, iets prachtigs gezien had. Een donkere blos steeg haar naar de wangen en zij sloeg de oogen neer als een jong meisje, dat voor het eerst dat ziet in de oogen van een man: het onnoembare, dat een golf van wonderlijk geluk naar het hart jaagt en het onstuimig doet kloppen.

„Ik begrijp je niet," zei zij voorzichtig.

„Misschien begrijp ik het zelf ook nog niet goed," antwoordde hij. „Ga mee. Ik zal probeeren het uit te leggen."

Lady was haar zelfverzekerdheid, haar sterk en durvend zelfvertrouwen blijkbaar kwijt. Haast schuchter liep zij naast hem voort. Fetter zag het en aanvaardde het als een vanzelfsprekendheid. Hij dacht niet aan haar nu, niet aan zichzelf. Het was het