is toegevoegd aan uw favorieten.

De brug

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

plekje opzoekt om er zijn wonden te likken, de genezing overlatend aan zijn physiek en aan den tijd. Intusschen heeft de chaos in mij zichzelf eenigszins geordend, zoo, dat er achtereenvolgens verschillende grootere en kleinere vraagstukken in te onderkennen vielen. Op die vraagstukken nu moet ik antwoorden vinden. Duidelijke, eenvoudige (een oplossing heeft dan de meeste kans goed te zijn, als zij eenvoudig is) en bevredigende antwoorden. Ik zal er nog wel heel lang aan moeten werken, mogelijk zal ik verschillende antwoorden menigmaal als onbruikbaar moeten verwerpen, dikwijls zal ik weer wanhopig worden en den moed opgeven, de kans bestaat, dat ik er niet uit kom en het zoeken opgeef, maar hoofdzaak is, dat ik nu tenminste aan het zoeken en vinden ben. Hoe ik morgen zal zijn, dat moet de ik van morgen maar uitzoeken.

De eerste vraag, die uit mijn chaos te voorschijn kwam, was: Waarom? Waarom moest dit alles zoo gebeuren? In hoeverre was het mijn eigen schuld of de schuld van anderen? Wat had ik kunnen doen om al deze ellende en mislukking te voorkomen?

Bij het zoeken naar het antwoord of de antwoorden deed ik een ontdekking. En wel: draai een vraagstuk eerst eens om, voor je met antwoorden begint. Jij moet dat ook eens probeeren, Lady, en je zult versteld staan over de resultaten, die je er mee bereikt.

Ik vroeg mij dus af: wanneer uit al dit gebeuren vreugde, voordeel, eer, enzoovoort zouden zijn voortgekomen, zou je dan ook in een chaos hebben gezeten, waaruit een groot waarom te voorschijn was gekomen met allerlei nevenvragen? En het antwoord was: Neen. Je zou, waarschijnlijk zonder eenig nadenken, aanvaard hebben.

Dat was een vondst, dat woord aanvaarden. Ik voelde daarmee een soort sleutel te hebben gevonden, waarmee ik alle ellende ontraadselen kon. Er zal wel een logische redeneering te vinden zijn, waarmee aangetoond kan worden, dat aanvaarden de eenig juiste houding voor mij moet zijn. Ik zou die redeneering ook wel graag weten, omdat ik mijzelf dan op de borst zou kunnen kloppen en zeggen, dat ik mij dat aanvaarden