is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„mee deuzen kop," verweet ze, het laatste windsel, waaruit een heele stuiving wit poeder loswolkte, wegtrekkend, waarna ze het poeder dat nog op den kop lag, wegblies. „Wat es da nou...?" sprak ze dan zacht, terwijl ze naar den kop keek, welke daar nu voor haar lag. „Mee dichte eugen..." Dan beroerde ze met haar vinger even de wang van den kop; de vingertop zonk in een weeke substantie. „Jezus Marante!" kreet ze plotseling en ze vloog op, terwijl heur oogen van ontzetting uit de kassen puilden. „Albeer!"

„Wat es 't?" vroeg hij verwonderd naderbij tredend.

Maar ze kon geen woord uitbrengen.

„Diene... diene... diene kop!" bracht ze eindelijk uit, terwijl ze wees met een bevende hand.

„Wat ester mee dienen kop?"

Hij zag haar verwonderd en niet-begrijpend aan, doch toen blikte hij zich ook over den Napoleonsfiguur heen en keek. En ook hij sprong dan eensklaps met een angstkreet achteruit...

„Nondeju... ! Dat es gien pop !"

„Neeë... neeë..." fluisterde ze, „ziedet euk?" „Dat es... dat es... 'n lijk!"

Ze waren in hun ontzetting hoe langer hoe meer achteruit getreden en staarden nu uit de verte naar het geelwitte gelaat.

„Moar... moar..." fluisterde hij „dat kan toch „nie... dat kan toch nie... ik ebbikkem toch eiges „ingepakt... gisteren middag... en veur dien tijd... „toen stingtem toch aldeur op 't podium in de „verkeupzoal..."