is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Nou meneer Vermeer, dan kunt U het zaakie weer „laten terughalen hoor!"

„Goed zoo. Dan gaan we. Brinkman, bonjour."

„Dag heeren!"

Even later reden de drie politiemannen weer terug naar het bureau.

„Ja, beste jongen," sprak Vermeer, toen hij en Bunt, die nog altijd in een zeer onthutsten toestand verkeerde, weer in de kamer van Vermeer terug waren, „ik ben wel een beetje voorbarig geweest, „met mijn felicitatie, hé?"

Bunt knikte.

„Ik zie in dat ik een paar betreurenswaardige „abuizen heb gemaakt," erkende hij dan zacht.

„Noem je dat betreurenswaardige abuizen?" sprak Vermeer, terwijl hij ging zitten en zijn pijp stopte. „Ik noem dat een serie van de allerstomste blunders, „die een politieman maken kan! Ja, schrik maar niet!" voegde hij er achter, toen hij zag, dat er door Bunt op dit vernietigend oordeel wat schokte, „dat „blijft hier onder ons en binnenkamers en we draaien „er wel een punt aan, als dat noodig mocht wezen. „Beste jongen hoe haal je het in je krankeljorumsche „hersens om dat lijk onbewaakt te laten ?"

„De veldwachter was er toch !"

„De veldwachter van Koedorp ! Kerel nog an toe, „die soort veldwachters, dat zijn over het algemeen „brave huisvaders hoor, maar ambtelijk zijn ze in „de allereerste plaats de loopjongens van de Burge„meesters, verder houen ze toezicht bij het kattenkwaad dat de schoolkinders bedrijven, ze loopen