is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

Juist knerpte de telefoon; hij schrok blijkbaar van het onverwachte, greep den hoorn en luisterde. Het bleek mevrouw Verlinden te zijn.

„Hallo?... Ja, met mij Mama... Om mij te „spreken over een zeer dringende zaak Jacques betreffende?. .. Hé... Nee natuurlijk, telefonisch gaat „dat niet... Maar is het zoo ernstig ?... U schijnt „geagiteerd te zijn... Kom, kom... Half vijf... „Nu goed, als ik kan, kom ik vroeger... Ik zal wel „probeeren, hoor... Ja."

Hij legde de telefoon neer; hij was blijven staan en ging ook nu nog niet zitten.

Een oogenblik bleef hij zoo, bewegenloos, terwijl slechts een paar peinzende rimpels in zijn voorhoofd plooiden; dan trad hij naar de deur, deed die op slot.

Een oogenblik later zat hij voor zijn bureau en haalde uit een lade daarvan een étui, waarin zich een morphinespuitje bevond.

Nog wat later en hoewel zijn handen beefden drukte hij toch de vlijmscherpe naald diep door in het vleesch van zijn onderarm.

Even rilde een grimas van pijn over zijn gelaat.

Dan, regelmatig en zorgvuldig, drukten twee vingers den zilveren zuiger van het spuitje naar beneden en drongen het heulsap in zijn bloed.