is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„dan ook op een geweldige manier uit het lood slaan!"

Maar mevrouw Verlinden schudde, blijkbaar gansch niet overtuigd, het hoofd.

„En dat machtelooze gevoel!" kreet ze plotseling met een snik.

„Toe, toe, Mama," suste Willem. „U, die anders „altijd zoo krachtig is en beheerscht. Tja, ik zou „zeggen, wil ik even naar Spa gaan, maar wat helpt „dat, als hij er toch niet is!"

„Dat is het juist," antwoordde ze. „Hoe moet je „naar hem zoeken? Waar? En in ieder geval Wim, „het feit, dat ze van het hotel opbellen bewijst toch „wel, dat ze daar ook ongerust zijn."

„Om de betaling van de rekening," sneerde hij.

„Nee, dat moet je niet zeggen," verweet ze. „Ze „hebben immers zijn wagen en al zijn bagage!"

Willem zweeg en ook Mevrouw Verlinden zweeg en vele seconden bleven ze zoo zwijgend tegenover elkaar zitten.

„Ik kan 't niet helpen..." sprak de laatste dan eindelijk en het kostte haar hoorbaar moeite om te spreken, „ik ben anders nooit zoo kinderachtig,... „ik hecht nooit aan voorgevoelens... maar deze „keer... toen hij me goeiendag kuste..."

Haar stem begaf zich.

Willem stond plotseling op, trad naar het raam en keek naar buiten in den tuin.

„In ieder geval, Mama," sprak hij wat later en zijn stem klonk nu opvallend laag door de blijkbaar bedwongen emotie, „kunnen we op 't oogenblik, „hoe hard en enerveerend het ook moge wezen, „niets anders doen dan lijdelijk afwachten."