is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Ik kan je alleen dit zeggen: Ik heb daar bij ons bezoek aan van Andels Verkooplokaal... of nee... later. Hm, Mevrouw de Weduwe J. G. Verlinden— Toerkens" las hij nu hardop. „Ik heb niet de eer."

Hij belde.

„Zal ik soms even weggaan?" vroeg Bunt.

„Welnee, als ze me alleen wil spreken, zal ze 't „wel zeggen."

Even later trad mevrouw Verlinden de kamer in. Vermeer stond dadelijk op, boog hoffelijk, terwijl Bunt aan zijn bureau bleef zitten en veinsde iets te lezen.

„Mevrouw Verlinden, waarmee kan ik U van „dienst zijn?" vroeg Vermeer. „Neemt U plaats" en hij duidde op een stoel, welke naast zijn schrijftafel stond.

„Meneer de Inspecteur, ik ben blij, dat U me even „kunt ontvangen. Ik zit met een groote moeielijk„heid," sprak ze en ze nam meteen op den aangeduiden stoel plaats. „Ik ben ten einde raad, zéér „ongerust en ik zie geen andere mogelijke uitweg „meer dan een beroep op uw medewerking."

„Juist mevrouw. Vertelt U dan maar eens, waar „het om gaat. Maar... heeft U er bezwaar tegen, „dat mijn collega bij ons gesprek tegenwoordig is ?" en Vermeer duidde op Bunt.

„Och nee, heelemaal niet," antwoordde ze, terwijl ze Bunt even vriendelijk toeknikte, waar Bunt van moest blozen. „Ik zal trachten zoo kort mogelijk te „zijn. Ik ben weduwe, ik heb een kind, een zoon. „Mijn zoon heet Jacques en is adjunct-directeur „van de Veldlandsche Hypotheekbank, waarvan mijn