is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„was dus onderbewust overheerschend de gedachte „aan iets, dat door zijn gewicht kon opvallen, dat „zich door zijn gewicht kon verraden!"

„Ja waarachtig, zoo is het!" riep Bunt uit.

„Van dat oogenblik af," vervolgde Vermeer, „wist „ik, dat van Andel niet vrij uitging, dat hij op welke „manier dan ook, de hand moest hebben gehad in „de verwisseling. En dat was voorloopig genoeg. „Het was ook hierom genoeg, wijl de zaak, zoolang „we het lijk niet terug hadden, een erg vaag en schimachtig karakter droeg en we derhalve toch niets „konden beginnen. De Officier zou vragen of we „gek waren, als we in dat stadium van de zaak „van Andel bijvoorbeeld hadden gearresteerd. Boven„dien zou dat geweldig tactloos zijn geweest!"

„Dat begrijp ik."

„En toen," vervolgde Vermeer, „gebeurde er weer „zoo'n wonderlijke toevalligheid, eigenlijk een soort „aequivalent met dat verloren stuk speelgoed van „het zoontje van de Gaasterveldsche kantonnier. „Mevrouw Verlinden kwam. Dat gesprek heb je „heelemaal meegemaakt, dus te dien opzichte behoef „ik niet in herhalingen te treden. Laat ik alleen „de hoofdpunten aanstippen. De zoon van mevrouw „Verlinden is spoorloos verdwenen. Die zoon is „een vriend van van Andel. De houding van van „Andel tegenover die verdwijning is opvallend zonderling. Ondanks zijn verhouding tot mevrouw „Verlinden, bij wie hij als kind-aan-huis komt, „doet hij geen enkele poging om mevrouw Verlinden „behulpzaam te zijn bij de opsporing. Natuurlijk „heeft hij ook die prentbriefkaarten gezien maar