is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

de lange stille gang en achter die twee vrouwen volgden zwijgend Vermeer en Bunt.

Ze behoefden niet ver te gaan; de Hoofdverpleegster haalde weldra een sleutel uit haar zak en opende daarmee een kamerdeur; ze liet mevrouw Verlinden binnen, doch volgde haar onmiddellijk; dan betraden ook Vermeer en Bunt de kamer en Bunt deed zacht de deur dicht.

In het vertek waarde een koud wit licht; het was een gewone ziekenkamer, eenvoudig, maar netjes ingericht.

Het doode lichaam van den man was nu afgelegd in een ledikant en bedekt door een wit laken; het gewicht aan de voeten was verwijderd; op het laken lag door de fijne zorg van de Hoofdverpleegster een tak witte lelies.

Er rilde iets door de nu wat gebogen en tengere gestalte van de oude dame; ze drukte een zakdoekje wat krampachtig tegen haar mond, trad dan toe op het bed en keek.

Het lichaam van den doode lag op den rug, het hoofd was even gezakt in een ondergeschoven kussen.

Mevrouw Verlinden keek, ze keek heel scherp eenige seconden lang, dan plots gingen heur wenkbrauwen in verwondering omhoog; ze wendde zich om, zag Vermeer aan en dan ineens zei ze scherp fluisterend:

„Maar... dat... dat is mijn zoon niet!"