is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

weer, iets wat hij tevoren telkens had vergeten te doen.

„Au revoir, monsieur le Directeur," fluisterde Vermeer ook.

„Doucement... doucement..." fluisterde het keurige heertje nog, dan legde hij een vinger op zijn tuitende lippen en sloop wat lijf kronkelend weg op zijn teenen.

Vermeer las nu eenige oogenblikken rustig zijn courant, luisterde af en toe naar de telegraaf, ving fragmenten op van telegrammen, schier allemaal zakenberichten en bestellingen of af-bestellingen van kamers in hotels.

Zijn aandacht geraakte nu weldra hoe langer hoe meer gespannen voor een waarschuwing welke hij zou krijgen, via den Directeur, van het loket Postrestante, zoodra daar iemand zou vragen naar een brief voor monsieur G. Lamotte.

De Hollandsche post was al sedert een half uur binnen, dus het kon nu elk oogenblik gebeuren en dan was het natuurlijk van het grootste belang om te zien, wie die meneer Lamotte nu eigenlijk was.

Maar meneer Lamotte liet vooralsnog op zich wachten.

Vermeer rookte zijn sigaar verder op, las een beetje werktuigelijk de slecht gedrukte Fransche advertenties.

Ineens hoorde hij een belletje gaan, dat tot nu toe nog niet in zijn ooren had geklonken en geen vijf tellen later schoot het Directeurtje uit zijn glazen kantoortje weer op hem af.

„Vite... vite... Lamotte... il est la ! Guichet „quinze... !"