is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

opvroeg? Was hij ook de man geweest, die met van Andel had getelefoneerd?

Vermeer schudde even peinzend het hoofd bij al die vragen, welke vanzelf bij hem opwelden.

Maar nu in dezen stand van de zaak en van zijn nasporingen, moest hij vóór alles geen argwaan toonen en nog veel minder een „scène" maken.

Webster, de Kalmannen met hun onverwachts vertrek, meneer Kaleb de ooggetuige-verslaggever van Serajewo, ze konden hem op het oogenblik eigenlijk niets schelen, want morgen... !

Morgen!

Vermeer gaf een knipoogje tegen een denkbeeldigen vertrouweling en dan zachtjes fluitend kwam hij beneden, liep dadelijk door naar den salon keek in de serre. Bunt was er nog niet.

„Nou, die jongen profiteert er van," mompelde Vermeer, maar het was per slot van rekening nog geen kwart over zeven en hoewel er al tamelijk veel gasten naar de eetzaal togen, was er voor het diner nog heelemaal geen haast; nog tot half negen werd er geserveerd.

Hij bestelde een glas Vermouth, nam een Hollandsche courant, welke een der gasten daar blijkbaar had achtergelaten, stak een kleine lichte sigaar op en zonk dan met een zucht van welbehagen in een ruimen leer en crapaud.

Maar het werd half acht, kwart voor acht; Vermeer had zijn sigaar opgerookt, zijn glas Vermouth leeggedronken, zijn courant uitgelezen en nu begon hij toch waarlijk een beetje ongerust te worden over dat uitblijven van Bunt.