is toegevoegd aan je favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

Vermeer stond op, verliet den salon, trad in de hal en wendde zich naar de lift.

De portier was er niet, ook de liftjongen bleek even niet aanwezig te zijn.

In dat gedeelte van de hal was ook de garderobe: jassen, hoeden, paraplu's en wandelstokken stonden en hingen daar in bonte verscheidenheid.

Er was een hoed op den grond gevallen, een bruine deukhoed; Vermeer raapte hem op, keek er in.

Een jolige glimlach trok over zijn gelaat; hij legde den hoed weer op den vloer, ter plaatse waar hij hem had gevonden en dan stapte hij in de lift, welke hij zelf wel kon bedienen.

Bunt zei niets, toen Vermeer de deur opende, binnentrad en het licht aanknipte.

„Wel?" vroeg Vermeer, op het bed toetredend. „Wat bliksem..." kreet hij dan hardop.

Bunt was verdwenen!

Maar Vermeer stond daar nog wat verbijsterd door die bevinding rond te kijken in de kamer, toen de deur eensklaps openging en Bunt binnentrad.

„Hallo!" riep Vermeer verheugd uit. „Ik dacht al, dat je geschaakt was door je vriendin Jenny!"

Bunt lachte, een zeer normalen lach; hij zag er nu weer gewoon uit, had blijkbaar een schoon boord en een schoon overhemd aan gedaan; hij was alleen nog wat bleek, maar overigens waren, althans uiterlijk, de sporen der vergiftiging wel geweken.

„Meneer Vermeer," sprak hij, „ik geloof dat ik „een zonderling avontuur heb doorleefd en als ik „er over nadenk..