is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Stil es..." zei mevrouw Kalman, luisterend een vinger heffend en toen hoorden ze ineens allemaal het knerpen van autobanden over het tuinpad, dat langs de ramen liep.

Jenny was opgesprongen en keek door een kier tusschen twee jalouzielatten naar buiten.

,,'t Is 'm!" zei ze.

Ze wachtten, zwegen en luisterden.

„Waar blijft-ie nou?" vroeg mevrouw Kalman op ongerusten toon.

„Nou, nou, niet zoo zenuwachtig!" vermaande haar echtgenoot.

Op hetzelfde oogenblik klonken er tweemaal achter elkaar drie kloppen op de deur.

„Daar is-ie," zei Jenny lachend, en ze stond op, liep de gang in.

„Kijk uit je doppen!" riep meneer Kaleb haar na. „Joe... !"

Ze deed het kleine raampje, dat zich in de deur bevond open, keek er door, deed de grendels van de deur en liet Willem van Andel binnen, waarna ze de deur weer zorgvuldig sloot.

„Goeien morgen!" sprak van Andel; hij zag heel bleek, maar zijn gezicht lachte, een wat vreemden, starren lach.

„Zoo, lieverd," zei Jenny, „we dachten al dat „je met een verbrijzelde hersenpan ergens langs „de weg lag! Ik wou net gaan huilen!"

Van Andel antwoordde niet op die scherts en trad achter haar de kamer binnen.

„Goeien morgen, samen," sprak hij dan.

„Hoe kom jij zoo laat?" vroeg meneer Kaleb,