is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

en hij haalde meteen een revolver uit zijn zak. „Als „'t verrajerij is, ben jij er het eerste geweest!"

Van Andel lachte verachtelijk.

„Lafbek!" schold hij, „altijd een groote smoel, „maar bang voor alles!"

Jenny was weggegaan; ineens hoorden ze haar in de gang schaterlachen. Kaleb stond op, liep de gang in en naar de gegrendelde achterdeur, waar Jenny voor stond. Het luikje in die deur stond open en voor dat luikje was het gezicht van Bunt.

„Wat mot-ie?" vroeg Kaleb.

„O, meneer Kaleb," sprak Bunt, „ik kom mijn „verontschuldiging maken, dat ik gisteren zoo raar „ben weggegaan. Hier Jenny en mevrouw Kalman „zullen wel gedacht hebben..."

Iets van een spottend lachje krulde even de smalle lippen van meneer Kaleb.

„Och, wat lief van je," zei Jenny, en dan zacht tot Kaleb: „Laat 'm binnen, dan heb je 'm!"

Kaleb zag haar even aan en dan tot Bunt:

„Hoe wist je, dat je zoo kloppen moest?" vroeg hij dan.

„Pardon?" vroeg Bunt onnoozel glimlachend.

„Hoe komt hij aan ons adres?" vroeg Kaleb dan Jenny aanziende.

Ze haalde heur schouders op.

„Dat is zeker," zei Kaleb, en er blonk een zeldzaam wreede uitdrukking in zijn gelaat, „als-ie d'r „eenmaal in is, dan komt-ie er nooit meer uit! „Nou vooruit!" en dan tot Bunt: „Ben je alleen?"

„Alleen? Ja, ik ben alleen," en Bunt lachte wat dommig.