is toegevoegd aan uw favorieten.

Tweesprong

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De rechtbank is dat natuurlijk allang eens geworden. Ze laten je zoo maar niet gaan 1"

„Ik hoop het."

„Maar nou wil ik eerst wat over jou hooren Elsje, eerlijk opbiechten, hoe is 't geweest sedert ik weg ben ? Nog last met Pauwe gehad ?"

„Ik weet niet hoe ik 't zeggen moet — ik ben er nog steeds niet aan gewend, 't Is het beste om er niet over te denken, maar toch moet ik er telkens weer aan denken...."

Zij drukte zijn arm vaster, als om hem daardoor nog sterker te laten voelen, hoezeer zij hem noodig had.

„En Pauwe ?"

„Niets bijzonders gebeurd. Maar ik ben vanmorgen niet met de autobus naar de stad gekomen, maar met de vrachtauto. Ik was bang, dat zij er ook in zouden zitten, als ik met de bus gegaan was."

„Blijf op een afstand van hem," zei hij. Zij zwegen even.

„Mis je me heel erg ?" vroeg hij daarna.

„Je missen ? Ik kan niet zeggen hoe erg, Gerjan."

De trilling in haar stem trof hem.

„Je trekt het je teveel aan. Ik mis jou ook, even erg denk ik. Maar we moeten er niet teveel aan toegeven. Later komen we wel weer bij elkaar, meid."

„Dat zeg je nu wel, maar wanneer gebeurt dat ? Ik houd het heusch geen half jaar uit zonder je, dat weet ik zeker."

„Meen je dat ? Je bent lief." Zij stonden stil, hij trok