is toegevoegd aan uw favorieten.

Tweesprong

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dus toch niet te ontwijken, zooals ze een oogenblik gevreesd had, zijn afscheidsgroet stelde haar op dit punt gerust. Hij leek gemoedelijker en opener te zijn geworden, sinds de strafzaak achter den rug was.

Zij had hem geantwoord, dat ze erg jammer vond, dat hij wegging, 't zou heelemaal zoo doodsch op het dorp worden, zonder één jongen meer, dien zij een beetje kende....

Hij had bij deze woorden een bijzonderen klank in haar stem gehoord en voelde zich opeens weer verward ; evenals bij hun beider terugkeer, dien avond, van de stad in de autobus naar 't dorp.

Zij had het snel gemerkt en keek hem onderzoekend aan ; een oogenblik hadden zijn oogen de hare ontweken. Maar hij vond een vraag, die een uitvlucht leek :

„Heeft Volvers 't er nog over gehad, dat je dien dag in de stad geweest bent, zonder naar hem en Pauwe om te zien ?" Hij zag haar gezicht verstrakken.

„Ja," was haar antwoord geweest, „hij heeft den anderen dag al herrie tegen mijn vader gemaakt. Volgens hem kwam het niet te pas, dat een jong meisje daar alleen op die tribune, tusschen al 't volk in gezeten had. Wanneer het nog uit belangstelling voor Pauwe geweest was, kon 't er mee door, maar daar twijfelde hij sterk aan. Het zou wel weer geweest zijn terwille van dien aap van een jongen, die heelemaal uit Friesland was gehaald door dien idioot van een advocaat, omdat die zonder zijn getuigenis geen kans zou hebben gezien, de zaak in zijn voordeel om te draaien. Wanneer het niet direct afgeloopen was met