is toegevoegd aan uw favorieten.

Timboel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schaffende aarde, die zooveel onheil, zooveel onbegrijpelijks en wonderlijks in haar schoot verbergt, de eerste maal met den grootsten eerbied te betreden.

,,'Mbok!" roept de kleine dreumes verheugd, als hij zijn moeder ziet. Met blijde oogjes en uitgestrekte armpjes, zijn tor vergetend, dribbelt hij haar tegemoet en dringt zijn dikke njstbuikje tegen haar aan. Zij knuffelt hem, haar neus tegen zijn besmeurde wangetje wrijvend, tilt hem op, zet hem in de slendang op haar heup en gaat naar binnen. Daar vindt ze de oude grootmoeder, met wit haar en tandeloos, rimpelig mummelmondje, bezig hun potje te koken boven twee aarden komfoortjes met houtskoolvuur. Haar magere handen zijn ijverig bezig het simpele maal te bereiden: rijst, met geurige sajoer en fel-roode Spaansche peper, die ze in een zwart aarden schotel heeft fijn gewreven. Spoedig is het donker in het huisje, waarvan een paar bamboe slaapbanken, een bamboe rustbank en wat keukengerei het huisraad uitmaken. De olielamp wordt aangestoken. Een flauw gelig licht beschijnt de twee op haar hurken zittende vrouwen en Timboel, die nu, tusschen moeders knieën hangend, volgestopt wordt met rijst en pisang, tot er niets meer bij kan en hij een keel opzet. Als Pak Djojo en Timboel's broer, Hardjo, thuis