is toegevoegd aan uw favorieten.

Timboel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als de zon laag aan den hemel staat en haar laatste stralen de aarde streelen, wordt het oudje ten grave gedragen.

Timboel's vader en drie andere mannelijke familieleden brengen haar op een draagbaar naar het kerkhof, nadat de dorpsgeestelijke het gebed voor de afgestorvene heeft uitgesproken. Timboel ziet, hoe ze den lichten last opnemen en met de andere mannen een stoet vormen, die geopend wordt door den geestelijke, gevolgd door de dessa-beambten en vele vrienden. Timboel s buurman houdt een pajong met een wit kleed overdekt boven Nènèk's hoofd. Voor allen uit loopt de drager van het wierookvat.

Door zijn tranen ziet Timboel den droeven stoet door de open bamboepoort den kampong uitgaan. Hij hoort, hoe zij den lijkzang aanheffen, hoe, langzaam, de eentonige stemmen der mannen in de verte verklinken; „La illha, illa illha" (er is geen grooter God dan Allah), steeds verder af, tot het stil weer is en hij zijn hoofdje verbergt in zijn moeder's sarong.

Nènèk wordt begraven op het kleine schaduwrijke kerkhofje met de geel, bruin en rood gekleurde struikjes bij de eenvoudige graven en bemoste steenen. Daar staan als trouwe wachters de kambodjaboomen, de bijna bladerlooze takken ten he-