is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Herklots, para-psycholoog en mijn-ingenieur, de sproetenkop, zooals Jaap hem in zijn gedachten het eerst had betiteld.

Er was iets zeer jongensachtigs in het voorkomen van deze „Poilcarotte" met zijn witte wimpers, zijn gebrek aan zichtbare wenkbrauwen, zijn lichte blauwe oogen en zijn ontelbare bruine sproeten over het heele gelaat tot in zijn hals en in zijn nek. En dat jongensachtige kenmerkte zich ook sterk in zijn optreden.

Of de kansen op het stuk van zijn mijn-ingenieursschap ongunstig beinvloed waren door zijn para-psychologische neigingen, of dat de remmende invloed omgekeerd was geweest, viel moeilijk uit te maken, maar in ieder geval was Herklots, die zoowat driekwart jaar geleden zijn ingenieurs examen „met lof" had afgelegd, er nog niet in geslaagd een baan te vinden om in zijn levensonderhoud te voorzien, reden, waarom hij even als de vijf anderen, ook maar op alle mogelijke advertenties was gaan schrijven, welke wellicht kansen boden.

Een kleine moeilijkheid te zijnen opzichte had zich voorgedaan in de leerarenvergadering bij het vaststellen van het vak, hetwelk hij doceeren zou! Geologie stond niet op het programma, mechanica al evenmin en parapsychologie kwam heelemaal niet in aanmerking.

„Geef mij maar Engelsch," had hij toen zelf voorgesteld, „dat spreek ik nogal goed, mijn moeder is een Engelsche!" en aldus was besloten.

Piet Sterk, die hem nog even in de docentenkamer aantrof was een oogenblik van plan geweest om zijn collega's een en ander van zijn ervaringen te vertellen en hen te waarschuwen, maar hij overwoog, dat het beter was, als ze dat zelf maar persoonlijk ondervonden. Je had altijd kerels, die natuurlijk zouden beweren dat bij hen alles schitterend was gegaan! Dus hield Piet Sterk zijn mond.