is toegevoegd aan je favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Mijn beurt, hé?" had Herklots die aan de tafel zat, maar haastig was opgestaan toen Sterk uit het leskamertje kwam, gezegden hij had een paar maal moeten slikken.

Het kamertje binnentredend trof hij Thora en Meedie naast elkaar voor het raam staande, waar ze uitkeken, maar ze gingen dadelijk en haastig op hun plaatsen zitten.

„Móge, Freule," zei Herklots met een ietwat linksche buiging en daarna knikte hij wat onzeker in de richting van Meedie.

„Móge, meneer," zei Thora en Meedie neeg wat plechtig het koffiekleurige hoofd.

„We zullen dit half uur besteden aan de Engelsche taal," begon Herklots dan, die, nadat hij even wat schichtig alles had opgenomen, nu maar achter den katheder ging staan.

„O juist," zei Thora.

„Wat zegt U?"

„Ik zei: O juist," herhaalde Thora met een innemend lachje.

„U heeft zeker al wel eens wat aan Engelsch gedaan," sprak hij.

„In Zuid-Afrika? Nee!" riep ze uit, het kastanjebruine hoofdje heftig schuddend. „Dat hoor je daar nooit."

„Hé . . .! Maar het is toch een soort dominion."

„Jawel, maar dat zegt niets," antwoordde ze. „NieuwGuinea is wel een Nederlandsche Kolonie maar U kunt bij de Papoea's toch heusch niet met Hollandsch terecht!"

„Nee, nee ...," gaf hij maar toe, „dat is ook zoo. Dus U kent geen woord Engelsch?"

„Nee ik ken alleen maar: Lasciate ogni speranza, voi ch'intrate! en dat is nog Italiaansch."

Hij fronste even zijn wenkbrauwen.