is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de portaaldeur, gevolgd door snel zich verwijderende voetstappen nog het geluid gevolgd van twee stiklachende meisjes en dat hij dit laatste goed gehoord had, bleek hem even later, toen hij binnentredend zoowel de oogen van Thora als die van Meedie nog vochtig zag glinsteren van 't lachen, terwijl ze beiden vergeefs poogden haar gelaten, over welke telkens kleine rillinkjes trokken, in bedwang te krijgen en zoo een indruk te maken of ze ernstig waren.

Doch Jaap kon heel goed de zon in het water zien schijnen en hij lachte daarom zelf ook.

„Dat was geloof ik een heel genoeglijk half uurtje," sprak hij.

Thora antwoordde niet dadelijk; het gezichtje verstrakte nu en dan zei ze op een heel droog toontje: „Ja, meneer, het was heel prettig."

Jaap zag haar even aan en wierp dan een blik op het koffiekleurige gelaat van Meedie, waarop nu ook geen zw em van een lach meer te bespeuren viel.

„We zullen dit komende half uur besteden aan de Nederlandsche Taal- en Letterkunde," sprak hij dan zelf ook op een zeer dorren toon. „Las U veel toen U nog in Zuid-Afrika was?"

Ze schudde het hoofd.

„Haast nooit."

„Och? Kent U geen enkel Hollandsch boek?"

„Nee. Of ja. Roodkapje."

Hij zag haar even aan.

„Hoe kinderlijk," sprak hij dan. „Maar dat is zeker een herinnering aan de bewaarschool."

„Ik vond het heusch erg mooi en boeiend," zei ze, terwijl ze hem met een paar onschuldige oogen aanzag. „Op de bewaarschool ben ik nooit geweest."

„Wel eens gehoord van de Camera Obscura?" vroeg hij dan.