is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heelemaal wijden aan onze voeding. Herklots, geef mij die schaal krentebroodjes eens aan, wil je?"

IX

Terwijl in de docentenkamer de zes leeraren nu zoo genoeglijk eendrachtig zaten koffie te drinken, bevonden zich in het vertrek, waar anderhalven dag geleden de Barones de sollicitanten voor de betrekking van huisleeraar had ontvangen, drie heeren.

Ze zaten in lederen clubfauteuils bij den open haard waarin een schijnvuurtje zijn roode vlammentongen liet dartelen tusschen de glinsterende asbesten blokjes, en de heeren rookten sigaren, welker fijne geur de groote kamer juist even aangenaam aromatiseerde, zonder dat er van een eigenlijken tabakswalm sprake was.

Meneer Vignol zat daar in den middelsten fauteuil, rechts van hem zat, wat onderuit gezakt, de lange magere figuur van Jhr. Tronck van de Kemenade, een zeventigjarig heer met een keurig gekapt wit hoofd, een grooten gebogen neus, onder welke een lange zijïg witte moustache bolde en met een gouden lorgnet voor zijn donkere felle oogen; aan de andere zijde van meneer Vignol had Notaris de Haas uit Terborg plaatsgenomen, een welgedane zestiger met iets zeer innemends en levensblij's op zijn vleezig bruin verweerd en gladgeschoren gelaat. Hij had blauwe oogen en een volkomen kalen schedel, terwijl, als hij lachte, zijn gelaatshuid in een onnoemelijk aantal plooien en rimpeltjes trok.

„En wat is nu je eerste indruk, Vignol," vroeg Tronck, nadat hij een lichtblauwe rookpluim in de richting van het kunstvuurtje had geblazen.

„Tja," antwoordde de aangesprokene, „het is nog te kort om er veel van te zeggen. Maar de jongelui maken