is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volge gehad, dat de gemoederen wat tot rust waren gekomen, maar deze soiree had de onvrede in de harten der zes leeraren — met uitzondering dan misschien van Jaap — weer heelemaal doen verdwijnen.

De allerliefste wijze, waarop Thora gereageerd had op alles wat de leeraren hadden ten gehoore gebracht, iets wat ze zóó charmant had gedaan, dat ieder voor zich — behalve alweer Jaap — nu toch weer waande de uitverkorene te zijn, had de belabberde overtuiging, dat zij tijdens het lesgeven door haar toch eigenlijk stapel voor de mal waren gehouden, ook geheel doen verdwijnen.

En zelfs van den Drift, die zich toch afzijdig had gehouden, was uiterst content; ze was even bij hem komen zitten en had zacht zitten giechelen met hem en hem zelfs een snoezig en begrijpend knipoogje gegeven, toen hij haar fluisterend had uitgelegd, waarom hij zelf niets ten gehoore had gebracht.

Toen ze na afloop der soiree dan ook naar boven trokken, floot Piet Sterk al op de trap een leutig wijsje en de anderen hoorden, dat hij dat voortzette op zijn kamer; Pablo Savola neuriede zijn sombere copla op een manier of het een liefdeslied was met allerlei bijgemaakte tralalietjesen trillers, Rudolf Medemblik danste op het portaal een soort schotsche drie met Steven Herklots; van den Drift was grappig pathetisch en hield een soort wel-terusten toespraak in een ironisch gezwollen stijl met allerlei stadhuiswoorden; Jaap . . .

Nee, met Jaap was het niet je dat!

Er mokte iets in hem.

Wel had Thora lieve en vleiende dingen over zijn voordracht gezegd, maar het aanbiddelijke lachje om haar lieven mond en in haar mooie oogen was daarbij zoo volstrekt weggestorven, dat het, naar Jaap vond, meer op een condoleance geleek! En wat ze zei was ook zoo afgrijselijk banaal geweest! Met alleen daarin de nu wat