is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

grappen der anderen en zoo viel die uitzonderlijke stilheid niet op.

Het was Zondag en de gesprekken liepen aldra over de wijze, op welke men dien vrijen dag benutten zou: tennissen, fietsen, wandelen, biljarten, musiceeren, maar voor wandelen was de animo zooals gewoonlijk maar heel gering.

Auto's, motor- en gewone fietsen hebben het wandelen geïdentificeerd met zich-langzaam-voortbewegen zonder meer en men tracht die reputatie nog een beetje te herstellen door liefhebbers in een geforceerd tempo in legerformatie te laten marcheeren, bij voorkeur over „goede" wegen!

Edoch, marcheeren is geen wandelen en voor den echten wandelaar zijn alle wegen goed!

Hoewel Jaap best geslapen had na zijn zonderlinge muizenissen van den vorigen avond, voelde hij er toch het meeste voor om er maar weer alleen op uit te trekken, en dat kostte hem niet veel moeite.

Op goed geluk liep hij nu juist den tegenovergestelden kant uit van de richting Terborg.

Het landschap was daar heel anders en van den rijweg voerde al spoedig een breeden aarden weg naar een reeks lage heuvelen, welke bruinrood zagen van de gevallen dennennaalden; de schilferig roode stammen staken daar in vrij regelmatige planting uit op; het wat matte donkergroene loof werd slechts hier en daar afgewisseld door het teere frissche groen van nog ontluikende berken, welker zilverwitte stammen blonken in de zon.

Jaap was nooit bang om te verdwalen; hij meende altijd eenigermate het orienteeringsgevoel te bezitten, dat bij de meeste dieren zoo merkwaardig ontwikkeld is en hij vergiste zich, ook al had de heenweg nog zooveel bochten en kronkelingen gemaakt, nooit in de richting naar huis.