is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Over een zekere meneer Haspels, die namens meneer Vignol met een zeer aantrekkelijk voorstel kwam."

Rutherford streek wrevelig met de hand over zijn hoofd.

„Ik begrijp er niks van," sprak hij dan. „Laten we es ... Jij zou naar de Doornenburg gaan."

„Ben ik geweest."

„En Vignol dreigen dat ik de meisjes zou ontvoeren."

„Heb ik gedaan."

„Goed, maar je snapte toch wel dat ik maar niet in een vloek en een zucht zoo maar uit de vrije hand die twee meisjes kon wegkapen!"

„Dan heb ik je krachten overschat."

„Stik! Ik ben, toen jij weg was, met de trein hierheen gegaan en wachtte op jou om het verslag te hooren van je bezoek aan Vignol. Maar in plaats dat jij kwam, verscheen ineens diezelfde vent van vanmorgen met drie handlangers en die hebben me na een kletspraatje overweldigd, aan handen en voeten gebonden en toen zijn ze er vandoor gegaan."

„Hoe 's 't mogelijk! Het leken mij allemaal zulke nette hupsche menschen. En wat wouen ze van je?"

„Weten waar de meisjes waren."

„En dat wist je niet?"

„Welnee!"

Mr. de Vos' anderhalf oog lachte weer.

„Kennelijk een misverstand," sprak hij dan. „Uit het verhaal van die meneer Haspels had ik overigens begrepen, dat jij de meisjes wel degelijk had en hij bood twee en een halve ton!"

„Wat?"

„Ja zeker! Dus dat was geen peulschilletje! Ik zeg: accoord en ik gaf hem jouw adres."

„Dat was in ieder geval een stommiteit!"

„Absoluut niet, amice! Hij was met een wagen van