is toegevoegd aan uw favorieten.

Blank om zes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Je had me moeten waarschuwen!" kreet meneer Vignol. „Je wist heel goed, dat ik er gegronde reden voor had om elk contact met die man te verbieden."

„Ik heb het haar ook afgeraden, meneer Vignol, maar ze wilde niet naar me luisteren."

„Je hebt haar een heele slechte dienst bewezen om daar in te berusten! Je valt me tegen, hoor! Je moest je schamen! Goddank dat meneer hier me gewaarschuwd heeft."

„Daarom is ze juist weggegaan," en Meedie wierp nu een woedenden blik naar Jaap.

„Meneer Kloosterman deed beter zijn plicht dan jij!" riep meneer Vignol uit. „Enfin. Hoe is ze weggegaan?"

„Dat weet ik niet. Ik denk te voet, want de auto is nog stuk en onze fietsen staan nog in Terborg."

„Dan kan ze nog niet ver zijn," sprak meneer Vignol. „Meedie, ga jij naar je kamer, maar ik verbied je uitdrukkelijk om die te verlaten zonder mijn toestemming. Versta je dat?"

Ze knikte, sloeg de oogen neer, wendde zich om en verliet het vertrek.

„Ik zal dan helaas weer een beroep moeten doen op uw aller medewerking," sprak meneer Vignol, „want het is evengoed mogelijk, dat ze loopt in de richting Terborg, als in de richting van de Kemenade. De Hemel weet, waar ze die kerel meent te zullen treffen." Hij greep weer de telefoon schakelde een nummer in. „Dirk, wil je dadelijk voorrijden met de limousine en vraag of al de heeren onmiddellijk bij me willen komen. Meneer Kloosterman is al hier. Ziezoo," sprak hij den hoorn neerleggend. „Ik bedenk me, dat de limousine maar zes plaatsen heeft, dan moeten de heeren Savola en van den Drift maar thuis blijven."

Jaap begreep de overweging en knikte, maar meteen