is toegevoegd aan uw favorieten.

Hotel "De Springende Baars"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOTEL „DE SPRINGENDE BAARS"

daarop bevond zich een karaf met water en vier glazen.

„Hoe laat is het?" vroeg de Signorina.

„Een uur in de nacht," antwoordde Dirk op zijn polshorloge kijkend.

„En welke dag zou het zijn?"

„Vrijdag," antwoordde Uriah Brooks, „daar is geen twijfel aan; ik ben mijn vierde nacht hier nu ingegaan."

„Dan ik mijn derde," zuchtte de Signorina.

„En wij onze tweede," sprak Dirk zich tot Platzoetski wendend.

Deze knikte, maar dat kon niemand meer zien, want juist op dat oogenblik viel de kaarsenpit om, de vlam stikte en toen was het donker.

„Och, och," zuchtte de Signorina andermaal.

„Laten we nog even bij elkaar blijven," stelde Dirk voor, „want ik heb nog hoegenaamd geen neiging om te slapen."

„Nee, ik ook niet," viel de Signorina bij. „Maar zouden we niet een van onze zaklantaarns aanknippen?"

„Dat ontraad ik ten sterkste," zei Uriah Brooks. „We hebben geen reserve batterijtjes bij ons en als deze uitgeput zijn, dan zouden we heelemaal zonder licht kunnen zitten op een moment, dat we het dringend noodig hebben. Nu behoeven we elkaar niet te zien."

„Ja, U heeft gelijk, dat is verstandiger," zei de Signorina.

„Laten we op het rijtje af onze belevenissen nog eens vertellen," stelde meneer Platzoetski voor, „misschien kan de vergelijking van die verhalen wat